— 190 — 
Het ophangen van het ei aan een draadje heeft waar- 
schijnlijk een zeer practisch doel. De geparalyseerde rup- 
sen toch maken, vooral als de bedwelming niet volkomen 
is, allerlei bewegingen en daardoor zou het ei, indien het 
zonder verdere formaliteiten in de cel werd neergelegd, 
eens in de verdrukking kunnen geraken. Nu echter be- 
hoeft daarvoor geen vrees te bestaan, evenmin ten aanzien 
van de pas uitgekomen larve, die zich aan de leege ei- 
huid kan vasthouden, terwijl zij het meest nabijzijnde 
harer slachtoffers begint op te vreten. Eerst later laat zij 
zich los, wanneer zij zich krachtig genoeg gevoelt, om 
onder de oproerige rupsen voldoende de orde te kunnen 
handhaven. 
Wij komen thans tot de sociaal levende wespen, maar 
evenmin als ergens elders, kan ook hier een scherpe grens 
in de natuur worden getrokken. Zoo komt hier, zelfs 
niet zelden in onze woningen, eene vrij kleine, uiterst 
slank gebouwde, eenigszins bruin metaalachtig glanzende 
wesp voor, wetenschappelijk onder den naam van Zsch- 
nogaster _mellyi Sauss. bekend, die ik meermalen bij 
haren nestbouw waarnam. Soms waren een paar dezer 
dieren tegelijk aan hetzelfde nest bezig, soms was er maar 
één. Gelukte het deze ééne wesp te vangen en een paar 
dagen in gevangenschap te houden, dan gebeurde het wel 
eens, dat in die dagen geen vorderingen aan het nest 
bemerkbaar waren, maar werd dan de gevangene in de 
onmiddellijke nabijheid van haar nest in vrijheid gesteld, 
dan hervatte zij haren arbeid, alsof er geen wolkje voor 
haar aan den hemel was geweest. Wellicht mogen wij 
dus in deze — en waarschijnlijk andere, minder algemeene 
— soorten een overgang zien van de solitaire tot de sociale 
wespen, welke overgang ons voert tot het geslacht Zcaria, 
een bent van niet zeer groote, maar nijdige, hevig stekende 
wespen, die er in het geheel niet op gesteld zijn, in hun 
doen en laten te worden bespied. 
