— 201 — 
houdend voedsel, dus kunnen zij niet genoeg roode 
bloedlichaampjes vormen; m.a. w. zij zijn „bloedarm.” 
M. ji. moet men toch voorzichtig zijn, met deze rede- 
neering van onzen Baseler physioloog. Hij gaat n. l. uit 
van de stelling: De mensch en wel voornamelijk het 
kind, die suiker eet, eet onmiddellijk een evenredige 
hoeveelheid ander voedsel minder. Dit is, geloof ik, onjuist 
en des te meer, naarmate het kleinere hoeveelheden suiker 
betreft. Ik zou daartegenover willen beweren: Een 
mensch en vooral een kind, kan onder de hand een vrij 
groote hoeveelheid suiker gebruiken, zonder een merkbare 
hoeveelheid van zijn andere spijzen te laten staan. Men 
trekke dus een grens, voor ieder individu verschillend, 
maar voor degenen, die veel lichaamsbeweging nemen, 
is deze grens tamelijk wijd, bijv. voor jongens en meisjes 
die buiten hollen en spelen. Zou het daarom niet beter 
zijn, de ietwat krasse waarschuwing van v. BUNGE aldus 
te formuleeren: Laat kinderen gerust suiker eten; maar 
let goed op, of zij daardoor ook van andere noodzakelijke 
spijzen (groenten, vruchten;)— het gebruik van vleesch 
zal er niet spoedig door verminderen — minder gaan ge- 
bruiken. Is dit zoo, dan is degrens overschreden, en moet 
het suikergebruik worden beperkt tot een kleinere maat. 
Is men echter in staat om kinderen in plaats van suiker 
vruchten te geven, dan is dit onder alle omstandigheden 
beter. Mutatis mutandis, geldt voor volwassenen hetzelfde. 
Aan het slot van zijn opstel zegt voN BuNce nog het 
volgende: 
„Wat van suiker gezegd werd, geldt in nog veel sterkere 
mate van den alkohol. Alkohol is reeds half (door de 
gisting) verbrande suiker, en is dus als bron van stoffe- 
lijke levenskracht heel wat minder waard. Zelfs wanneer 
zou kunnen worden toegegeven, dat deze weinig voedende 
kracht benut werd, dan zou het toch verkeerd zijn, dat 
men haar in zóódanigen vorm tot zich nam, dat het ge- 
bruik van andere voedingsstoffen daardoor zou lijden. 
