= 
EEN ENSILAGEPROEF. 
Naar aanleiding van eene in de „Revue des Cultures Coloniales 
(deel VIT No. 59)” vermelde proef met het ensilenen van Suikerriet- 
bladeren, genomen op Mauritius en welke gunstig uitviel, werd in den 
Cultuurtuin van ’s Lands Plantentuin een soortgelijke proef op touw 
gezet met een grassoort, bekend onder den naam van braziliaansch 
voedergras, welke hier bijzonder welig tiert, vooral in de West- 
moeson, wanneer het wel om de 4 à 6 weken gesneden kan worden. 
Het braziliaansch voedergras, Melinus minutiflora, werd den Cultuur- 
tuin in 1886 uit Brazilië toegezonden en slaagde hier uitmuntend. 
Het gras groeit in pollen met neiging tot kruipen, verspreidt een 
eigenaardigen aromatischen geur, bloeit geregeld, laat zich gemak- 
kelijk eultiveeren zoowel uit zaad als stekken en wordt gaarne door 
buffels en paarden gegeten. Aan den grond stelt het geen hooge 
eischen, doch voor bemesting is het uiterst dankbaar. 
Een in den Cultuurtuin aangelegd veldje, met een plantwijdte 
van 2/—2', liet zich reeds na 3 maanden snijden. De halmen 
hadden toen een gemiddelde hoogte van 60 e.m. bereikt. 
Voor de ensilageproef diende dit gras, gegroeid op een ander 
veldje, dat reeds van 1891 dateerde. 
In het hoogst en meest drooggelegen tuingedeelte werd een kuil 
gegraven van 2 M. lengte, 1 M. breedte en 1 M. diepte en deze 
onder herhaald vasttreden gelijkmatig opgevuld met + 380 ke. 
gras. En dikke aardlaag van + 60 em. dekte de hoop, welke ook 
nog voorzien werd van een atapdak en afvoergoten voor het regen- 
water. Zij werd nu van primo November tot primo Februari van 
het volgend jaar aan zich zelve overgelaten. 
Op den laatsten datum werd de kuil geopend. Het bleek toen, 
dat het grootste gedeelte beschimmeld was. Slechts de allerbinnenste 
lagen hadden zieh goed gehouden. Dit was uitmuntend geconserveerd 
en de overeenstemming, wat kleur en geur aanging, volkomen gelijk 
aan soortgelijk voer in Europa bereid. 
