An ti 
ie Ae 
ï 
Ë — 299 — 
Wenschelijk kwam het schrijver dezer voor om de kennis aan- 
gaande onze voedergrassen, vooral met het oog op de voeding van 
paard en rund, met analytische onderzoekingen te vermeerderen. 
Het is bekend, dat de voedingsleer in het laatste twintigtal jaren 
een groote schrede voorwaarts is gebracht, wat aanleiding is ge- 
worden, dat wij thans een beter inzicht hebben gekregen in het 
gebruik en de waarde der ons ten dienste staande voederstoffen. 
Vooral aan de onderzoekingen van Duitsche geleerden als RAxke, 
RüBrer, PETTENKOFER, STOHMANN, zijn wij die betere kennis ver- 
schuldigd. In ’t bijzonder heeft daarbij de aandacht getrokken 
de klassieke methode van onderzoek door PerrerNKorer, later door 
Vorr voortgezet en verbeterd. 
Het door PerrexkKorer voor dit bijzondere doel uitgedachte toestel, 
dat om zijn kostbaarheid in slechts weinige instituten 1), waar 
dit soort wetenschappelijk werk wordt verricht, wordt aangetroffen, 
is bij de beantwoording van vraagstukken aangaande stof-en 
warmteverbruik in het dierlijk lichaam onmisbaar gebleken. 
Door nauwkeurige metingen, waarbij de chemische methoden 
van onderzoek der verbruikte en afgegeven stoffen een belangrijke 
rol spelen, van de hoeveelheden stof, welke het betreffende proef- 
dier vóór en na de proef heeft opgenomen en afgegeven, is het 
mogelijk geworden vast te stellen, hoeveel van de verstrekte voe- 
derstoffen in respect. vleesch, dierlijke warmte of arbeid is omgezet 
geworden. 
Voor de juistheid van de gevolgde methode van onderzoek pleitte 
wel de uitkomst, dat de door het proefdier aan den dag gelegde 
hoeveelheid energie overeenstemde met die, vastgelegd in het 
daarbij verbruikte voedsel. De meting van het laatste geschiedde 
langs direeten weg, d. i. door verbranding in den calorimeter. 
In hoofdzaak is het dierlijk lichaam samengesteld uit water, 
koolhydraten, eiwitstoffen, vet en asch-bestanddeelen. Elk dezer 
bestanddeelen komt een bepaalde functie toe. 
De eiwitstoffen dienen hoofdzakelijk voor de instandhouding van 
de weefsels en sappen, de vetten en koolhydraten meer voor de 
verbranding ter opwekking van de dierlijke warmte; in ‘t bijzonder 
1) Geen van de Nederlandsche universiteiten is in het bezit hiervan; 
ook schijnt bij ons geen liefhebberij te bestaan voor dezen tak van we- 
tenschap, die voor den landbouw en de veeteelt zeer zeker niet zonder be- 
teekenis is. 
