Deze verteerbaarheidsbepaling vordert nu een omslachtige me- 
thode van onderzoek. Daarvoor is noodig, dat het onderzoek aan 
het betreffende dier zelve moet worden uitgevoerd d. w. z. men 
geeft het proefdier de te onderzoeken voederstof te eten, na vooraf 
bepaalde voorzorgen genomen en dezelve geanalyseerd te hebben. 
De vaste excrementen worden tijdens de verteringsproef zorgvuldig 
opgevangen, gemeten en geanalyseerd. 
Het verschil tusschen opneming en afgifte is de hoeveelheid, 
welke door het lichaam is opgenomen m. a. w. verteerd. 
Aan Srurzer en Künr komt de verdienste toe in de plaats van 
deze omslachtige methode een veel eenvoudiger te hebben gesteld. 
Deze berust op eene kunstmatige vertering, d. w. z. de proef ge- 
schiedt geheel buiten het dier om. 
Men heeft eenvoudig de digestiesappen uit de spijsverteringsor- 
ganen afgescheiden en laat deze nu op de te onderzoeken stof ge- 
durende zekeren tijd inwerken, onder inachtneming van bepaalde 
voorschriften. Uit talrijke proefnemingen is gebleken, dat de uit- 
komsten van de laatste wijze van onderzoek in de meeste gevallen 
goed overeenstemden met die van de werkelijke vertering. 
Bij de analyse der hieronder volgende grassen is de methode 
van Srurzer en Künr gevolgd voor de verteerbaarheidsbepaling 
van het eiwit. 
Moge het bovenstaande als korte inleiding dienen voor de hier- 
achter volgende tabel, de uitkomsten bevattende der onderzochte 
grassen. 
De analyse-getallen geven aanleiding tot de volgende opmerking. 
In de meeste gevallen blijkt het zuiver eiwitgehalte niet veel 
te verschillen met dat aan ruw eiwit; amidstikstof schijnen zij 
weinig te bevatten. Uit de verteerbaarheidsbepaling blijkt, dat niet 
al het zuiver eiwit verteerbaar is. Of de inwerkingsduur der ver- 
teringssappen niet lang genoeg, dan wel de fijnheidsgraad van het 
monster onvoldoende was òf het aan den aard van het zuivere 
eiwit moet worden toegeschreven, is voorshands niet uit te maken, 
In elk geval zijn de verschillen tusschen zuiver eiwit en 
verteerbaar ruw eiwit niet van dien aard, dat zij onze algemeene 
conclusies, aangaande hunne voedingswaarde, zouden wijzigen. 
Teysm. XII. 21 
