Na de negorijen Seit, Lima en Oering voorbij gevaren 
te zijn, werd ’s middags Asiloeloe bereikt, dat vanuit zee 
een aardigen indruk maakt. Het ligt, gedeeltelijk door 
geboomte aan het oog onttrokken, aan den voet van een 
met bosch bedekten heuvel, waar het terrasvormig tegen- 
aan gebouwd is; het torentje der missigit steekt het hoogst 
tusschen het groen uit. 
Daar de regent op het oogenblik te Ambon vertoefde, 
werden wij ontvangen door den kapala soa, een gemoe- 
delijken, vrij ouden heer. De regentswoning ligt aan zee, 
vrij hoog boven het strand, en is in vergelijking van wat 
we tot nog toe zagen, keurig Europeesch ingericht; de 
vloer bestaat uit tot tegels gesneden ijzerhout; de houten 
ledikanten zijn gebeeldhouwd. Vóór het huis bevindt zich 
een overdekt, door een muurtje omgeven terras, dat bij 
feestelijke gelegenheden gebruikt wordt en vanwaar 
men een heerlijk uitzicht heeft op zee met de daarop dob- 
berende vaartuigen, zooals prauwen, orembaais en sierlijke 
pinissen, met één of twee masten, alle netjes zwart ge- 
schilderd met een witte streep. Op eenigen afstand liggen 
drie kleine eilandjes, n. 1. Poeloe Besar, P. Tengah en P. 
Lamoe, waarover, zooals de kapala soa meedeelde, tegen- 
woordig kwestie bestaat; zoowel Oering als Asiloeloe ma- 
ken er n. l. aanspraak op, terwijl ze toch volgens het 
„boekoe gouvernement” van RumrPuius aan laatstge- 
noemde negorij toekomen. Hij hoopte, dat wij die zaak 
nu wel ten gunste van Asiloeloe uit de wereld zouden 
helpen. 
Weldra verscheen ook de echtgenoote van den regent, 
een vriendelijke, beschaafde, nog vrij jonge vrouw, die er 
blijkbaar een eer in stelde te zorgen, dat het ons aan 
niets ontbrak; zoo bediende zij ons ’s avonds aan tafel 
zelf, hoewel het aan bedienden niet ontbrak. Het was de 
eerste maal, dat we bij een der regenten met de vrouw 
des huizes kennis maakten. Deze dames worden als „njora’’ 
(van het Portugeesche „senhora” afkomstig) aangesproken. 
