— 339 — 
kern geldt in rauwen staat, vooral als zij pas uit de vrucht 
verwijderd is, inderdaad voor schadelijk 1); vandaar dat 
men deze, na haar van het vruchtvleesch ontdaan 
te hebben, eerst nog met houtasch of sterke loog behan- 
delt en een paar dagen in de zon droogt. Van de nog 
niet rijpe vrucht wordt de zaadkern in de Soendalanden 
gepoft (dipais) genuttigd. 
Gezocht als bedwelmend middel voor de vischvangst is 
in de Preanger de kémalakian, Tiglium purgans (volgens 
pag. 139 dl. X der Mededeelingen het Javaansche adala- 
dal). In een op pag. 183 van GresunorrF’s 2° deel aangehaald 
rapport uit de afdeeling Soekapoerakolot wordt o. m. meê- 
gedeeld, dat men de goed rijpe vruchten volkomen laat 
drogen, opdat zij langer bewaard kunnen worden en goed 
blijven. Zij worden van den bolster ontdaan; eene groote 
hoeveelheid der pitjes wordt met lombok setan (Jav. tjabe 
rawit = Soend. tjengek) en knoflook fijngestampten vervol- 
gens in een zak in de af te visschen wateren geworpen. 
De Soendanees gebruikt deze pitjes als purgeermiddel 
bij gebrek aan castorolie. Tien of twintig van die zaadjes 
geroosterd bij de koffie gebruikt, werken doodelijk; één pit 
werkt laxeerend 2). 
Hoewel minder snel werkend dan de bintaro, is de kè- 
malakian in -de Soendalanden als vischbedwelmer meer ge- 
zocht; naar men zegt, omdat de verwerking als zoodanig 
geen gevaar oplevert en de buitgemaakte visch onschadelijk 
blijft. Im sommige streken schijnt de bevolking die plant op- 
zettelijk aan te planten: men treft haar dikwerf op de 
erven tusschen andere boomen en tuingewassen aan, vaak 
_ 1) Het giftig bestanddeel is blauwzuur. 
2) Volgens onze inlichtingen worden niet uitsluitend de zaadjes doch 
ook de schors, takken- en wortelbast, zoomede de bladeren bij het vis- 
schen aangewend. De zaadjes worden ook aan paarden bij constipatie 
(kabèbèng) toegediend, doch is men wegens de sterke werking er zoo 
voorzichtiz meê, dat. men een half of hoogstens één zaadje voldoende 
acht voor een groot paard. 
