politie, van wie men ten deze zoo goed als geheel afhankelijk 
is, niet bezoldigd wordt, in vele streken een te uitgestrekt 
gebied heeft voor één persoon, — dan moet het veeleer 
verwonderen, dat, ondanks de ontoereikende middelen, 
om daartegen te waken, het kwaad niet nog algemeener 
voorkomt. 
Wie trouwens lang genoeg in de binnenlanden vertoefd 
heeft, niet op de hoofdplaatsen van afdeelingen, maar zelfs 
nog verder dan de desahoofden gevestigd zijn, zal wel weten, 
hoe het te dezer zake in werkelijkheid toegaat en hoe 
gretig eene uitnoodiging tot bijwoning van zulk eene visch- 
partij op groote schaal wordt aanvaard als de eenige af- 
wisseling in het overigens zoo eentonig en eenzaam leven. 
Om eenigszins een denkbeeld te geven van den omvang 
van eene zoodanige „toebapartij’” wordt het navolgende 
geciteerd uit de op pag. 49/51 dl. XXIX der „Mededeelingen 
uit ’s Lands Plantentuin” opgenomen beschrijving eener in 
1888/9 in Tandjoenglaoet (Sumatra’s Oostkust) gemaakte 
reis. 
„Ein grosses und vier kleine Boote waren speziell für die 
gefangenen Fische reservirt. Die ganze Gezellschaft rückte 
unter ohrbetäubendem Schreien, Rufen und Jübeln langsam 
flussabwärts”. 
en verder t. a. p. 
„Alle Schiffe waren mit Fischen beladen, wir hatten 
wohl gegen zwanzig Zentner. Jeder Teilnehmer an der 
Fischjagd hatte für die Tubawurzeln u. s. w. an den Fürsten 
einen halben Dollar zu bezahlen, wogegen er einen Anteil 
an den Fischen empfing. Ein Viertel aller gefangenen 
Fische gehörte aber vorweg dem Landesoberhaupt”. 
Hier is men dus een zeker recht aan den vorst ver- 
schuldigd, om deel te nemen aan eene toebapartij. 
Voor zoover ons bekend, wordt er op Java niet meer op. 
zulk een groote schaal in de openbare wateren gevischt ; 
wel wordt er met name in de Preanger bij het droogleggen 
van vijvers, om er den visch uit te bemachtigen, een feest. 
