— 3438 — 
georganiseerd, niet alleen voor kennissen toegankelijk, doch 
voor allen, die maar betalen. Hoe het dan toegaat, zal 
verder worden meegedeeld. 
Overigens schijnt men in het evengenoemd gewest het 
noewa te hebben beschouwen als een overblijfsel van de 
tijden voor de bestuursreorganisatie in 1872. Hoofdzakelijk 
waren het toen de bopatis of regenten, en tjoetaks of 
distrietshoofden. maar ook andere mindere hoofden als 
ngabeui’s, koemëtirs, patinggis, voor wie op hunne dienstreizen 
bij wijze van afwisseling, en om hen gunstig te stemmen, 
soortgelijke waterfeesten werden op touw gezet; doch ook 
voorname inlanders (menaks) waren er evenmin afkeerig 
van. Nu nog worden hier en daar rivierbochten en kolken 
onder de benaming van parakan aangewezen, als destijds 
te hebben behoord tot het aan het zooeven genoemd ambt 
verbonden terrein, waar het anderen verboden was te 
visschen. 
Onder de vele andere oorzaken, die belemmerend werken 
op de toeneming van visch in rivieren, worden in het 
rapport van den Resident der Preanger nog genoemd het 
gebruik van allerlei soorten vischtuig met te kleine 
mazen, waardoor ook. veel jonge visch wordt buitge- 
maakt: het visschen gedurende het gansche jaar door en 
dus ook in den rijtijd; voorts het aanleggen van z. g. 
sadpan. 
Ter betere beoordeeling en als aanvulling hierop wordt. 
terzake het volgende meêgedeeld. 
De meest primitieve uitteraard alleen in beekjes en 
rivieren slechts bij zeer lagen waterstand toe te passen 
methode van vischvangen, is, dat men een deel van het 
stroombed langs den oever afdamt. Gewoonlijk legt men de 
bedijking zoo aan, dat deze bovenstrooms voorloopig open- 
blijft. Benedenstrooms laat met het water tusschen de 
opgestapelde steenen doorsiepelen of men maakt in de 
afdamming hier en daar kleine openingen, om het door 
te laten, opdat het afgesloten rivierdeel niet overvloeie… 
