— 844 — 
Wanneer men meent, dat daar voldoende visch in zit, dan 
wordt de bedijking bovenstrooms doorgetrokken en het 
afgedamd gedeelte vervolgens drooggelegd. Men doet dit 
of door uithoozen (ditawoe) of door in de benedenstrooms 
liggende opdamming een of meer openingen te maken en 
daaruit het water te laten wegvloeien langs een ereng of 
uitgediept deel van het rivierbed. Voor deze openingen in 
de bedijking wordt eerst nog een staketsel van dun gespleten 
bamboe aangebracht, badodon genoemd, op gelijke wijze als 
men pleegt te doen bij het: droogleggen van vijvers opdat 
de visch niet zal ontsnappen. 
Bij het op de beschreven wijze opdammen van een deel 
eener groote rivier tracht men buiten de eigenlijke stroom- 
richting te blijven, door desnoods een gedeelte van den 
oever in te graven zoodat daar een inham, soms eene holte, 
een soort spelonk ontstaat. In dit geval spreekt men van 
een kombongan 1). 
Loopt de bedijking, zooals doorgaans het geval is, in 
minder diepe rivierverbreedingen, welke hier en daar een 
bank vertoonen, over eene vrij aanzienlijke lengte langs 
de oeverkanten, zoodat het afgedamd stroombed voldoende 
ruimte aanbiedt, om er in groot gezelschap met werpnetten 
e. a. vischtuig, zelfs op bamboesvlotten of rakits, in te 
manoevreeren, dan spreekt men van een parakan en heet 
het vischen daarin marak. Omdat hier de opdamming over 
een langere strook loopt en dus meer arbeid eischt, kan 
zij niet zoo volkomen, niet met die zorg plaats hebben 
als in een kombongan. Bij een parakan blijft dan ook het 
water tusschen de los op elkander gestapelde rolsteenen 
vloeien, hier een daar zelfs over de bedijking heen, terwijl 
de visch, met uitzondering van de kleinere exemplaren, 
binnen het afgesloten deel teruggehouden blijft. 
De saúpan bestaat uit een keerwerktuig van gespleten 
1) Ook wanneer de inham reeds te voren door de natuur ge- 
vormd is, 
