— 345 — 
bamboes, dat eene driehoekige of V vormige gedaante 
heeft met opstaande randen van ongeveer één voet hoogte 
langs de beide beenen. Men plaatst haar met de open 
basiszijde bovenstrooms gekeerd, even onder de waterop- 
pervlakte, maar zóó, dat het toppunt iets hooger komt te- 
liggen. De saäpan bezigt men in snelvlietende wateren 
o. a. in riviervernauwingen, ook bij hoogen waterstand, 
in welk laatste geval het werktuig uitteraard solider van 
constructie zijn moet. De visch, welke door het bruischen- 
de water meêgevoerd wordt, wordt daarin opgevangen en 
blijft op de latten van den driehoeksbodem tusschen de 
opstaande randen liggen. 
Onder de andere vischtuigen bij de bevolking in gebruik, 
wordt hier het werpnet genoemd, waarvan de grootere, 
die van 8 vadem of meer lengte bij eenen omvang tot 4 
of meer vadem hewrap heeten, terwijl men de kleinere 
van 1 of 2 vadem lang, met slechts enkele vademen omvang 
en kleinere maaswijdte, kétjrik noemt, Het vischvangen 
met zulk een werpnet in het algemeen heet men lintar. 
Men spreekt van ngaheurap of ngëtjrik, wanneer men zeer 
bepaaldelijk wil te kennen geven, met welk van de beide 
genoemde netten men vischt. Sommigen beweren, dat 
men in beide gevallen lintar en nooit ngaheurap of ngëtjrik: 
in dien zin zegt. Visschen met lijnen of hengels noemt 
men in de Preanger ngoeseup, al bezigt men voor hengelemr 
inzonderheid het woord mantjing. 
Wijders is onder de vischtuigen de djaring of het trek- 
net evenzeer in de Preanger bekend, al wordt hiervan uit 
gemis aan grootere wateren om er behoorlijk meê te kun- 
nen manoevreeren, zeer weinig gebruik gemaakt. Ook 
het net, om vogels te vangen wordt djaring genoemd, in 
sommige streken inzonderheid rambang. Het Maleische 
woord djala voor vischtuig is in de Preanger evenzeer 
bekend, doeh meer in de beteekenis van een hand- of 
schepnet van zwaar touwwerk geknoopt en niet in den 
zin van een werpnet. Veelal spreekt men van djala, hier 
