— 948 — 
is van 3/4 tot 1 meter of meer lang en blijft aan het 
boven- en benedeneinde open. Aan het benedeneind is 
de opening grooter, tot 40, 75 c. M. of meer middellijn, 
aan het boveneind is zij doorgaans niet grooter dan juist 
genoeg om er den arm door te steken. Het werktuig 
wordt alleen in ondiep water, op sawahs, in vijvers of aan 
moeraskanten gebezigd. Het moet telkens verplaatst en 
krachtig tegen den grond gedrukt worden, daar waar men 
meent, dat er visch is. Wanneer deze in hare bewegingen 
om te ontsnappen tegen de wanden stoot, wordt fluks de 
hand door de bovenopening gestoken, om den buit met de 
hand te grijpen. De behandeling van een sosog wijkt dus 
wel af van die eener boeboe. Deze toch heeft men slechts 
ergens in het water neêr te leggen in afwachting dat er visch 
in komt en behoeft de buit niet zoo nagejaagd te worden. 
Eindelijk wordt hier nog de ajakan of schepzeef genoemd. 
Zij wordt hoofdzakelijk op sawahs of in kleine leidingen 
aangewend, om garnalen, slakken en kleine visschen to 
vangen. In grootere wateren of afdammingen verschijnt 
zij het laatst en na de sosog op het tooneel, wanneer de 
grootere visschen zijn buitgemaakt, om nog de laatste 
overblijfselen van het watervolk, die aan de andere visch- 
tuigen zijn ontsnapt, te bemachtigen. Sommigen beweren, 
dat men ajakan uitsluitend zegt voor het werktuig, wan- 
neer het dient om te zeven. Wordt het gebezigd om visch 
te scheppen, dan spreekt men bepaaldelijk van sair, terwijl 
men deze wijze van vischvangst njair heet. 
Tegen al de hier gemelde bamboesvischtuigen valt aan 
te voeren, dat zij gewoonlijk eene te geringe latwijdte 
hebben en er dus op berekend zijn, om alles buit te maken. 
Nog dient hier gewag gemaakt van de z.g. roempons 
en boengboens, die, al zijn dit nu geen bepaalde vischtuigen, 
toch een denkbeeld schenken van de praktijken bij de visch- 
vangst in gebruik. 
Den inlander is het evenzeer bekend, dat de rivierboch- 
ten en inhammen, die doorgaans ook de diepste deelen 
