— 350 — 
blik daar is, om den visch te vangen, wordt het staketsel 
als een aaneengesloten geheel doorgetrokken. 
Sedert bij gewestelijke keur, opgenomen in de Jav. Ort. 
van den 27 December 1898 No. 103, het visschen in de 
leuwis slechts onder bepaalde, zeer beperkende voorwaarden 
geoorloofd is, worden er op plaatsen, waar men dat anders 
gewend is te doen, geene roempons of boengboens meer 
door de bevolking aangelegd. Te voren waren zij vrij 
talrijk en werd er voor het visschen daarin door degenen, 
aan wie zij toebehoorden, ‘een recht geheven van f 1.— tot 
f 2.50, soms meer, al naar gelang men meende, dat de 
boengboen of roempon weinig of veel visch bevatte. Men 
verzekerde ons, dat er onder dergelijke leuwis waren, die, 
omdat jaar in, jaar uit dezelfde persoon er roempons en 
boengboens aanlegde, geëerbiedigd werden als erfelijk indi- 
vidueel bezit. Evenals ontginningen van woeste gronden 
sprak men ook hier van miliks. 
Wanneer hiervoren de vischtuigen en praktijken, bij de 
bevolking in de Preanger-Regentschappen in zwang, wat 
uitvoeriger besproken zijn, zoo is dat geschied met het 
oogmerk, om de overtuiging te schenken, dat en hoe na 
jaar en dag vele rivieren, zoo al niet geheel ontvolkt zijn, 
de visch er toch sterk gedund is. 
„Fen einde hierin tegemoet te komen en zooveel mogelijk 
de ontvolking van de rivieren tegen te gaan” aldus schreef 
de Resident Kisr in zijn boven meermalen aangehaald rap- 
port, „is het mij niet overbodig voorgekomen, eenige bescher- 
mende bepalingen in den vorm van eene keur in het leven 
te roepen”. 
Deze verordening werd, zooals gezegd, in de Jav. Crt. van 
den 27en December 1898 No. 103 opgenomen en heeft op 
die rivieren betrekking, welke niet tevens de residentie grens 
vormen. Daarbij is eene opgaaf gevoegd van de leuwis of 
diepten, waarin het verboden is, op welke wijze ook, visch 
te vangen. De ligging dier leuwis is boven- en beneden- 
strooms door grenspalen aangeduid, waaraan een bord, 
