— 856 — 
wondering behoeft te wekken; eerst in 1703 werd door 
LEEUWENHOECK aangetoond, dat men hier met een insect 
te doen had. 
De cultuur van cochenielje is uit Amerika naar ver- 
schillende andere wereldstreken overgebracht, o. a. in de 
vorige eeuw ook naar Java, waar zij evenwel reeds sinds 
jaren geheel opgegeven schijnt. Trouwens over het al- 
gemeen is de beteekenis van de cochenielje-teelt in onzen 
tijd belangrijk verminderd, tengevolge van de concurrentie 
der teerkleurstoffen, die het gebruik van carmijn gaande- 
weg grootendeels verdrongen hebben. 
Omtrent de levensgeschiedenis van het cochenielje-in- 
sect zij hier, met het oog op hetgeen volgen zal, het een 
en ander aangestipt. 
De vrouwelijke individuen hechten zich reeds enkele da- 
gen na haar geboorte aan de plant, waarvan de sappen 
haar tot voedsel dienen zullen, en blijven daar verder vrij- 
wel onbewegelijk zitten. In dezen toestand ontwikkelen 
zij mich. Lot geslachtsrijpte, worden dan bevrucht — door 
gevleugelde mannetjes, die, nadat hun rol is uitgespeeld, 
spoedig sterven — en nemen zoodanig in omvang toe dat 
pooten en monddeelen nauwelijks kunnen worden waar- 
genomen. Tegen den tijd, dat zij de jongen zullen ter 
wereld brengen, worden zij ingezameld en door droge 
verhitting of in kokend water gedood; in deze periode 
zijn zij nl. het rijkst aan de roode kleurstof, die een ge- 
halte van 50 pCt. kan bereiken. 
Behalve Coccus cacti kent men nog eenige andere schild- 
luizen van het gelacht Coccus, die een roode kleurstof 
produceeren. Van deze is de gewichtigste de lakschildluis, 
Coccus lacca KeERR.— ook Tachardia of Carteria lacca 
geheeten —, welke zich verdienstelijk maakt doordat zij 
ons het materiaal levert voor de bereiding van lak, het- 
welk in gezuiverden staat, als schellak, hoofdzakelijk 
aanwending vindt tot het maken van vernissen en van 
zegellak. 
