— 360 — 
In den handel ziet men gala gala in stangen van ver- 
schillende gedaante. Meest zijn ze 15 à 20 cM. lang en 
l à 2 cM. dik, somtijds regelmatig cylindervormig, op 
de breuk glad, en weinig met schorsfragmenten enz. 
verontreinigd, een ander maal minder afgewerkt van 
vorm, onzuiverder, en brokkelig afbrekend. Deze ver- 
schillen hangen blijkbaar samen met de meerdere of mindere 
oplettendheid, aan de bereiding besteed. Het natuurpro- 
duet wordt nl. in heet water week gemaakt en tot pijpen 
uitgerold. Wanneer men nu daarbij, door kneden in kokend 
water, zorg draagt dat alles goed smelt, dan zal een zui- 
verder en gelijkmatiger fabrikaat kunnen ontstaan dan 
ingeval men zich met een lagere temperatuur tevreden stelt, 
en de halfgesmolten stukken eenvoudig aan elkaar plakt. 
Men zou kunnen onderstellen, dat bij de verhitting met 
water, de in water oplosbare kleurstof geheel zou moeten 
verloren gaan; maar een volledige extractie van dit „lac- 
caïnezuur’”” kan eerst door zeer langdurige behandeling 
met water bereikt worden. Daar nu de bewerking hier 
niet ten doel heeft, de kleurstof te verzamelen, maar alleen, 
de hars te smelten, wordt de verhitting in water slechts 
gedurende korten tijd aangewend, vandaar, dat men in het 
praeparaat van den handel het laccaïnezuur steeds nog 
kan aantreffen. 
Het schijnt overigens, dat dit zuur niet in vrijen toe- 
stand in-gala gala voorkomt, maar in den vorm van een 
zout. Anders toch zou het niet te verklaren zijn, dat 
bij het boven beschreven onderzoek het zuur eerst bij 
de extractie met water gevonden werd, en niet bij de 
voorafgaande behandeling met alkohol in oplossing ging, 
ofschoon het vrije zuur in alkohol oplosbaar is. Een nader 
argument is het volgende: kookt men gala gala met water 
en schudt het roode afkooksel met azijnaether, dan blijft 
laatstgenoemde vloeistof kleurloos; voegt men nu echter 
een weinig zoutzuur toe en schudt nogmaals, dan gaat 
onmiddellijk de kleurstof in den azijnaether over, blijkbaar 
