— 890 — 
vruchten. In onderstaand tijdschrift komt een opstel voor over de 
cultuur ervan in de Europeesche serres Hij wordt daar genoemd 
„de boom met de gouden bladeren”, en niet aanbevolen om de 
smakelijke vruchten, maar om de schoonheid van de plant en vooral 
is het de bijzonder schitterende kleur der bladeren, die hem als 
sierboom doet waardeeren. 
In Amerika bereikt de boom eene hoogte van 9 à 15 M., in de 
serres wordt hij niet zoo hoog. De bladeren zijn, in jongen toe- 
stand, van boven donkergroen, de onderkant is wollig en heeft vooral 
bij jonge bladeren de mooie kleur van goud, die bij oude bladeren 
wat doffer wordt doch nog altijd mooi is. 
Men vermenigvuldigt de plant in Europa door stekken, zulks 
gaat echter niet gemakkelijk, zelfs in een warme bak duurt het 
2 à 5 maanden vóór zij bewortelen. Zij hebben dat moeielijke be- 
wortelen der stekken gemeen met de meeste Supotaceeën, een planten- 
familie waartoe onze Chrysophyllam ook behoort. In hetzelfde 
geval verkeeren ook de getah-pertja produceerende Palaquiums 
Daar Chrysophyllum cainito hier nu en dan vruchten produceert, 
kan hij door middel der zaden vermeerderd worden, hetgeen ge- 
makkelijk genoeg egaat Hij behoort ook hier tot de mooiste boomen, 
de exemplaren in den Botanischen tuin te Buitenzorg zijn, ofschoon 
al oud, niet hoog, wel sterk vertakt, zij kunnen daarom in kleinere 
tuipen geplant worden. 
Zij groeien het liefst op een open plek in de volle zon, in de 
schaduw van grootere boomen worden zij niet mooi en zij houden 
van een vochtig klimaat, in droge steken groeien zij minder goed. 
(ltevue Horticole, No. 10, 1901, w 
SPHAGNUM. 
leder kweeker kent sphagnum, en het gebruik dat ervan ge- 
maakt wordt bij de kultuur van verschillende planten vermeerdert 
nog dagelijks. 
Sphagnum is een mos, dat in moerasgrond groeit en zoo ver- 
schillend van andere mossen is, dat men er een afzqnderlijke fa- 
milie, die der Sphagnaceeën van gemaakt heeft. 
Het heeft een lichtgroene kleur, die bij droging bijna wit wordt. 
De meeste soorten groeien in koude en gematigde streken, maar 
ook hier in het hooggebergte treft men ze op enkele vochtige 
plekken aan, 
