bouw van het normale koffieblad doen voorafgaan, om ook aan hen, 
die zich niet met de studie der plantenanatomie hebben bezig 
gehouden, het begrijpen van de navolgende mikroskopische be- 
schrijvingen mogelijk te maken. 
Anatomie van het gezonde koffieblad. 
Bij een koffieblad kunnen wij drie verschillende weefsels onder- 
scheiden: de opperhuid, het groen gekleurde bladmoes en de nerven. 
1. De opperhuid of epidermis bestaat uit eene eenvoudi- 
gecellaag, die het blad aan den boven- en benedenkant bedekt en aan 
den buitenkant met eene dikkere membraan voorzien is. Deze 
membraan bevat eene vetachtige zelfstandigheid en laat ten gevolge 
daarvan slechts zeer weinig water door. Daardoor wordt ook 
verhinderd, dat het blad al te veel water verliest en verdroogt. 
Aan den anderen kant wordt nu echter eene zekere gascirculatie 
tusschen het bladmoes en de omgevende atmosfeer daardoor mogelijk 
gemaakt, dat zich in de epidermis eene groote hoeveelheid van 
zeer kleine gaatjes, de zoogenoemde „huidmondjes bevindt. Deze 
worden gevormd door twee ongeveer sauciĳjsvormige cellen, die 
eene, afhankelijk van de uitwendige omstandigheden, nauwere of 
wijdere spleet tusschen zich laten en zich ook geheel kunnen 
sluiten, wat b. v. bij watergebrek geschiedt. 
Bij de koffiebladeren zijn nu deze huidmondjes alleen aan den 
benedenkant van het blad te vinden. Een doorsnede daarvan is 
op onze figuur l bij a afgebeeld, terwijl op figuur 2 drie huidmond- 
jes, van boven gezien, zichtbaar zijn. Deze figuur doet ook zien, 
dat de twee de spleet omgevende cellen door twee grootere cellen 
omsloten zijn, die gewoonlijk een sterk lichtbrekend druppeltje be- 
vatten en als bijcellen mogen aangeduid worden. Omtrent den 
inhoud van de overige epidermiscellen wil ik slechts nog aanhalen, 
dat deze in de normale bladeren in hoofdzaak uit kleurloos 
celsap bestaat. Buitendien vindt men daarin vooral nog een vrijt 
kleine celkern en eenige zeer licht gekleurde bladgroenkorreltjes. 
2. Het bladmoes of mesophyll wordt gevormd door on- 
geveer 7 cellagen, waarvan de bovenste loodrecht tot de oppervlakte 
van het blad gestrekt is en gewoonlijk pallisudenparenchym genoemd 
wordt. Vooral de meer naar den benedenkant van het blad gelegen 
cellen laten groote luchtruimten tusschen zich. Alle cellen van het 
