— 4381 — 
Het zij terloops opgemerkt dat ik dit laatste niet voor waar- 
schijnlijk houdt. Het geslacht Helopeltis toch is over geheel Zuid- 
oostelijk Azië inheemsch en komt zelfs op Nieuw Guinea nog voor. 
Bovendien zijn er meer groepen van insecten, waarvan de Ceylonsche 
vormen eene zeer nauwe verwantschap met de Javaansche vertoo- 
nen, zoodat ik het zeer goed mogelijk acht, dat hier eene zelfde 
Helopeltis-soort voorkomt als op Ceylon, of althans eene variëteit 
daarvan. 
Nu tracht Warrrnouse in de „Trans. Entom. Soc. Lond” 1886 
de schadelijke Helopeltis-soorten duidelijk van elkander te onder- 
scheiden, doch eigenlijk maakt hij de verwarring nog grooter. 
Op eenige, van Java als schadelijk voor de kina ontvangen exem- 
plaren, maakt hij namelijk eene nieuwe soort, naar den schenker 
Helopeltis Bradyi genoemd, die zeer nauw aan H. antonii verwant 
moet zijn en bovendien geeft hij eene korte beschijving en eene 
afbeelding van Moore's Helopeltis theivora, die het volkomen on- 
begrijpelijk maken, hoe een bekwaam entomoloog als Wesrwoop 
hier slechts van eene variëteit zou kunnen spreken. Veeleer moet 
hier aan vergissingen betreffende de plaats van herkomst of aan 
vergissingen met de voorwerpen zelf worden gedacht. 
Voorts zegt Warermouse bij zijne beschrijving van Helopeltis 
antonii: „All the specimens 1 have seen are the same colour and 
are therefore probably all females’”’. Dit „probably” klinkt eenigs- 
zins vreemd, temeer daar hij bij de zoo nauw verwante soort H. 
Bradyi punten van onderscheid tusschen mannetjes en wijfjes op- 
geeft. Om ten slotte de verwarring volkomen te maken, komt de 
verklaring der plaat bij WarerHousre niet uit met de verwijzing 
daarnaar in den tekst. 
Dit weinige moge voldoende zijn om de overtuiging te vestigen, 
dat het geslacht Helopeltis nog verre van voldoende bekend en 
eene revisie ervan door eene specialiteit in deze insectengroep eene 
zeer wenschelijke zaak is. 
Naar mijne ondervinding op dit gebied moeten de roestdiertjes, 
die op Java op thee, cacao en kina voorkomen, tot twee soorten 
worden gebracht. De ééne, nogal variëerende soort, komt zeer 
nabij de soorten H. antonii van Sierorer en H. Bradyi van Wa- 
TERHOUSE; de andere, meer constante soort, komt zeer nabij H. 
theivora, zooals die door Warernouse is beschreven en afgebeeld. 
Zooals uit onderstaande beschrijvingen zal blijken, zou men kunnen 
