— 484 — 
Na een paar uur wordt de aangetaste plek bruin, eerst aan de 
randen, daarna in het midden; zij begint uit te drogen en de 
beide opperhuiden komen bijna tegen elkander te liggen, slechts 
door de overblijfselen van het palissadenparenchym van elkander 
gescheiden. 
Het laat zieh hooren, dat ‘bij een nog niet volwassen blad door 
dergelijke doode plekken bij den verderen groei allerlei wringingen 
en bochten ontstaan en dat het daardoor zijn verschrompeld en—door 
de bruine plekken — verschroeid aanzien krijgt. Oudere, geheel 
uitgegroeide bladeren veranderen weinig of niet meer van vorm. 
De versche, nog groene Helopeltis-beschadiging kan gemakkelijk 
worden verward met de vreterij van sommige zeer jonge rupsen, 
o. a. van de meeste jonge Slakrupsen [Limacodidae), die slechts 
de epidermis van de onderzijde en het sponsparenchym wegvreten. 
Het plotseling dofgroen worden van het blad rondom de plek, 
vaar het insect eene wonde maakt, schijnt veroorzaakt te worden 
door de eene of andere vloeistof, die het dier op hetzelfde oogen- 
blik in de opening brengt en die zeer snel op het omringende 
weefsel werkt. Brengt men namelijk een insect op de bovenzijde 
van een blad, waar de epidermis veel harder is, dan mislukt het 
aanboren niet zelden en in die gevallen blijft een uiterst klein 
druppeltje vloeistof op de oppervlakte van het blad achter. 
Het aantal wonden, door een enkel insect gemaakt, is zeer groot. 
Om eenig denkbeeld daarvan te krijgen, plaatste ik bij blaadjes. 
van 6 tot 7 cM. lengte telkens één insect en kreeg als gemiddelde 
90 plekken per etmaal. 
De voorkeur voor de onderzijde van het blad treedt duidelijk 
aan den dag, wanneer men een insect plaatst in een glazen doos 
en daarin twee blaadjes legt, het ééne met de bovenzijde, het 
andere met de onderzijde naar boven gekeerd. Een dergelijke 
proef leverde mij, na één etmaal op het eerste blaadje 10, op het 
tweede 71 plekken. 
Wat het insect uit het bladweefsel opzuigt (protoplasma, chloro— 
phylkorrels enz.), wordt in zijn darmkanaal volkomen verteerd. 
De uitwerpselen zijn kleine, heldere, geelachtig getinte druppels, 
waarin men met het mikroskoop niets anders ziet dan eenige uiterst. 
kleine, octaëdervormige kristalletjes. 
De wonden, door de volwassen dieren veroorzaakt, zijn uit den 
aard der zaak grooter dan die der jonge larven; ook het uiterlijk 
