— 435 — 
der roestplekjes houdt verband met den leeftijd van het insect. 
De oudere dieren maken groote, scherp omschreven plekken, die 
geheel zwart worden; jongere dieren maken kleinere plekken, die 
later donkerbruin worden, terwijl eindelijk de pas uitgekomen lar- 
ven zulke kleine, dicht bij elkaar gelegen wonden maken, dat een 
blad of een gedeelte daarvan tamelijk egaal verkleurt. 
Behalve de bladeren, worden ook de jonge, nog groene takjes 
aangetast en vertoonen als gevolg daarvan langwerpige vlekken. 
Is het aantal wonden aan een jong takje groot, dan sterft het af; 
bij een klein aantal wonden blijft het in leven, maar de secundaire 
diktegroei heeft dan op de wondplekken op abnormale wijze plaats, 
waardoor wratten, krommingen en allerlei abnormale vormingen 
optreden, die nog nader moeten worden onderzocht. Hetzelfde is 
het geval met de plaatsen aan de takjes, waar de Helopeltis hare 
eieren in het weefsel heeft gedeponeerd. 
HI. De EIEREN EN DE LARVEN. 
De eieren der Helopeltis werden het eerst beschreven door Woop- 
Mason in zijn „Report on the Teamite and the Teabug of Assam”, 
in 1884 te Londen verschenen. Zijne beschrijving betreft Helopel- 
tis theivora, Moorp, de soort, waarvan op pag. 431 sprake was en 
geldt ook voor de soorten, die op Java voorkomen. 
De Helopeltis-eieren zijn, de geringe afmetingen van het insect 
in aanmerking genomen, tamelijk groot, langwerpig ellipsoidisch 
van vorm, maar toegespitst aan het ééne uiteinde, dat in twee 
haarvormige aanhangsels eindigt. Deze eieren worden door het 
moederdier zóó zorgvuldig verborgen, dat het geruimen tijd heeft 
geduurd, voordat zij ontdekt waren; zij worden namelijk gelegd in 
de jonge takjes en zijn daarin geheel verborgen, met uitzondering 
van de haarvormige aanhangsels, die buiten de opperhuid uitsteken, 
maar door hunne kleinheid en hunne overeenkomst met de haren 
der plant niet gemakkelijk in het oog valleu. 
De vrouwelijke insecten zijn in het bezit van een 
krachtige, sabelvormige legboor, waarmede zij eene 
opening maken door de opperhuid, door het schors- 
parenchym en zelfs door het — wel is waar nog niet 
zeer krachtig ontwikkelde — houtlichaam heen, om 
ten slotte een tweetal eieren in deze opening te de- 
poneeren op de wijze zooals in nevensstaande figuur 
bij eenige vergrooting op overlangsche doorsnede 
