— 436 — 
van een takje is voorgesteld. De daarin tevens zichtbare haar- 
vormige aanhangsels hebben waarschijnlijk beteekenis voor de toe- 
treding van lucht: bij eenige oefening leert men ze spoedig o. a. 
door hun glinsterend voorkomen, van de haren der plant onder- 
scheiden, maar het opsporen der eieren in de tuinen aan de veelal 
dicht bebladerde heesters is geen zeer gemakkelijke zaak. Ware 
het anders, dan zou het doen verzamelen ervan stellig het beste 
en meest practische bestrijdingsmiddel der roestziekte zijn. 
De larven, die uit deze aanvankelijk witte, later rozeroode eieren 
tevoorschijn komen, zijn zeer klein. Bij Helopeltis antonii bedraagt 
de lengte van het lichaam slechts 1?/, mM. Het is geelbruin van 
kleur; de sprieten zijn iets donkerder en 1/2 — 2 maal zoo lang 
als het lichaam, terwijl het laatste lid naar het uiteinde eenigszins 
knodsvormig is verdikt. De sprieten, zoowel als de pooten, zijn 
behaard met niet zeer talrijke, dwars uitstaande haren. Bij vol- 
doende voeding groeien de larven snel; zij vervellen driemaal en 
zijn na 18 — 22 dagen volwassen. Deze getallen hebben betrekking 
op exemplaren, die in gevangenschap werden gekweekt; het is niet 
onmogelijk, dat de ontwikkeling tot volwassen individu in de vrije 
natuur iets vlugger gaat. Over het algemeen verdraagt de jonge 
Helopeltis de gevangenschap slecht en sterft steeds het meerendeel 
op jeugdigen leeftijd. 
Van Melopeltis theivora, Warrru. heb ik slechts ééns jonge lar- 
ven uit de eieren gekregen, maar het is mij niet gelukt, deze tot 
volwassen insecten op te kweeken. 
IV. De BESTRIJDING. 
De bestrijding der roestziekte is sedert jaren bij vele planters 
ig 
pogingen daartoe hebben dikwijls aanzienlijke uitgaven vereischt. 
een voorwerp van ernstig nadenken geweest en de verschillende 
Het zou onjuist zijn te beweren, dat deze uitgaven vruchteloos zijn 
gedaan, maar met hetgeen de ondervinding der laatste jaren heeft 
geleerd, hadden de resultaten grooter en meer afdoende kunnen 
zijn. De gewone wijze van bestrijding bestond in het doen vangen en 
vernietigen der roestdiertjes en, al waren de resultaten daarvan in de 
aanplantingen dikwijls niet zeer schitterend of nauwelijks bemerkbaar, 
men troostte zich dan met de overigens volkomen juiste gedachte, dat 
de gedoode diertjes in allen gevalle geen kwaad meer konden doen. 
