Nene tte em 
EEN EN ANDER OVER CAOUTCHOUC. 
Het woord „Caoutchouc”, dat vroeger slechts door 
weinigen gebruikt werd, daar slechts weinigen hun aan- 
dacht er aan gaven, wordt tegenwoordig onder hen, die 
in Indië landbouw drijven, een „huishoud- woord.” 
Ik geloof niet, dat er thans onder hen die zich in Indië met 
dezen tak van industrie bezig houden, velen gevonden worden, 
die niet in meerdere of mindere mate in de kultuur van caout- 
chouc leverende planten belang stellen, terwijl nu ook op 
zeer vele plaatsen reeds proefaanplantingen bestaan. 
Doch niet alleen in Nederlandsch-Indië is de belangstelling 
in die kultuur steeds toenemende, ook in Britsch-Indië, 
Fransch-Indië en in de Duitsche tropische koloniën is de aan- 
dacht op de caoutchouc-kultuur gevestigd en men kan bijna 
geen tijdschrift opslaan, dat den landbouw in die streken 
behandelt, of er staat iets in over caoutchouc-kultuur. 
Dat deze aandacht zoo algemeen is, mag wel als bewijs 
gelden, dat de vrees voor een spoedig deficit in „wilde” 
caoutchouc algemeen gevoeld wordt. 
Hoewel de kultuur ervan nog van jongen datum is, 200 
werden toch reeds resultaten verkregen en zijn er partijen 
gekultiveerde caoutchouc aan de markt gekomen, die een 
gunstig onthaal ondervonden. 
Het is evenwel opmerkelijk, dat de keuze tusschen de 
kultuur van boomen en lianen vrij scherp door nationaliteit 
wordt bepaald. 
Zoo bv. geven de Engelschen in het algemeen de voorkeur 
aan Hevea, de Nederlanders aan Ficus en Castilloa, de Franschen 
aan lianen, de Dwitschers aan lianen en aan Kickrid. 
Dit wil niet zeggen, dat andere plantensoorten geheel 
