— 470 — 
niet zooveel, omdat de visch daar met allerlei plagen te 
kampen heeft: in het eene geval van pluimvee, in het 
andere van otters, kiekendieven, uilen e. d. m. Ook vol- 
staat men met een minder aantal plantvisch daar, waar 
men veel steenen in de sawahs aantreft of de grond een 
hoog zandgehalte heeft of ook waar het bevloeiingswater 
helder is en dus weinig vischvoedsel bevat. Vóór alles 
echter heeft men er voor te zorgen niet te veel tegelijk 
in één sawahvak te doen; de visch zou geen voldoende 
ruimte hebben en weldra ook voedsel tekort komen. In- 
stede van in omvang toe te nemen, wordt hij lang en 
blijft hij mager. 1) 
Veel zorg of moeite eischt de vischteelt op sawahs 
overigens niet: hoofdzaak is, dat het water tot vol- 
doende hoeveelheid en onbelemmerd toevloeie en dat er 
behoorlijk afvoer zij, zoodat er voortdurend verversching 
besta. 
Hoe eenvoudig die teelt intusschen ook zijn moge, ook 
hier heeft men met teleurstellingen te kampen en — zooals 
terloops opgemerkt, — ook met plagen, welke oorzaak zijn 
van een verminderde opbrengst. 
Zoo treft men op elke sawah, die korteren of langeren 
tijd oader water is geweest, steeds de hooger reeds gemel- 
de heloets aan, die zich gaarne met jongen visch voeden. 2) 
1) Voor zulke visch zegt de Soendanees ngabangking ook wel ngatjang 
of koemaljang d.i. op den katjang (peul, gelijkend, die eveneens lang, 
doch dun is. 
2) Zelfs worden deze beloets, gelijk elders meêgedeeld, door middel 
van miniatuurfuikjes (posong) gevangen of men pent (ngoerék) ze met 
pieren en kleine kikkers als aas, maar met haken, die aan den punt 
geen weêrhaak (roeroehit, hebben. Ook gaat men er wel eens toe over 
om een sawahdijk, ter plaatse waar de bëloet zich ophoudt, voor een deel 
op te breken en die alen te bemachtigen. Worden er tijdens het om- 
spitten van den grond van zulke béloets buitgemaakt, dan houdt de 
landbouwer die zoolang in een korfje of ben van eigenaardig gebroken 
vorm, hetwelk aan een touwtje om het middel wordt gedragen Veelal 
echter hangt de vangst aan risten aan een bamboestouwtje over den 
zonnehoed, waardoor zij langs natuurlijken, maar tevens minst kostbaren, 
weg in de zon worden gedroogd. 
