— 482 — 
en NESZLER over dit onderwerp gedaan zijn, kan men even- 
wel met vrij groote zekerheid concludeeren, dat waar het 
chloor een nadeeligen invloed uitoefent, dit is op de brand- 
baarheid der tabak (en ook waarschijnlijk op de kleur der 
asch). De brandbaarheid der tabak, waaronder dient te 
worden verstaan niet de eigenschap om te branden, maar 
om nà aangestoken te zijn, door te glimmen, is een der 
voornaamste factoren, waarvan de kwaliteit der tabak 
afhangt. 
NeEszLER meende uit zijne proefnemingen en onderzoe- 
kingen over dit punt te mogen besluiten, dat de slechte 
brandbaarheid in de eerste plaats door het hooge chloor- 
gehalte wordt veroorzaakt. Hij ging zelfs verder en gaf 
den volgenden regel: In het algemeen zal geen tabak goed 
branden, die meer dan 0,4 pCt. chloor bevat en tegelijk 
minder dan 2,5 pCt. kali. Zooals bekend, is kali een 
der bestanddeelen, die van gunstigen invloed zijn op de 
brandbaarheid. 
Door de latere onderzoekers is hierop wel wat afgedon- 
gen en men heeft ingezien, dat het in geen geval juist is 
enkel en alleen te letten op kali en chloor. 
Het ligt buiten het bestek van deze beschouwingen een 
kritisch overzicht te geven van alle onderzoekingen 
op dit punt verricht. Slechts enkele mogen vermeld wor- 
den, vooral om aan te toonen, dat tal van factoren hun in- 
vloed uitoefenen op de brandbaarheid der tabak. 
Een gunstigen invloed op de brandbaarheid heeft eene 
fijne bladstruktuur. Barru 1) meent zelfs regels te kunnen 
geven, en deelt mede, dat „als fijn, zulke bladen te be- 
schouwen zijn, waarvan één vierkante meter droog blad- 
oppervlak hoogstens 150 gram weegt”. Het komt mij 
beter voor niet zulke strenge regels te geven. Juist waar 
zoovele factoren hun invloed doen gevoelen, is het zeer: 
goed mogelijk, dat een tabak van grovere struktuur beter 
brandt. 
1) Die landw. Versuchs-Stationen. 1891. 
