— 498 — 
Het scheen daarom niet overbodig de proef op eenigszins uit- 
voeriger schaal te herhalen, speciaal met het oog op deze tempe- 
raturen. 
Proef 2. Van eene hoeveelheid bladpoeder (hetzelfde als bij proef 1 
gebruikt) werd weer eenige keeren 5 G. afgewogen. Evenals bij 
proef 1 werd weer elk monster in een los toegedekt weegfleschje 
verwarmd, maar nu in plaats van 5 à 10 minuten een uur lang. 
De temperaturen waren: 
a. niet verwarmd; temperatuur laboratorium 25 à 260 C, 
b. 1 uur lang verwarmd'op circa 35° C. 
Ee AE 2 Ee e 5 4e 
B Lan je a ENA 4D 5 
NE m i: Ean en 0D NA 
fs dl ; E TS DO 
ge A 3e de si Ods 60 5 
h. 5 minuten pe wenen can, ORE 
De verdere uitvoering der proef geschiedde evenals bij proef 1. 
Na 4 uur fermenteeren was het resultaat als volgt: 
a. sterk bruin met-groene tint en sterken geur; 
b. geen merkbaar verschil in kleur met a. 
c. iets minder bruin dan de vorige; geur minder sterk; 
d. weer iets minder bruin dan c; in zoo voort tot g., 
welk monster nog vrij groen gebleven was met weinig geur. Bij 
vergelijking van g met 4 was echter nog duidelijk verschil in kleur 
en geur (4 had heelemaal geen theegeur) waar te nemen. 
Uit deze proef blijkt, dat ook het blootstellen aan minder hooge 
temperaturen (60° — 409 C of 1409 — 1040 F) vóór den aanvang 
der fermentatie belemmerend werkt op het fermenteeren van het 
blad poeder. 
De oorzaak dezer nadeelige werking der warmte is te zoeken in 
gedeeltelijke, langzame ontleding (onwerkzaam worden) van de stof 
die de fermentatie bewerkt, nl. het ferment 1). Deze stof is blijk- 
baar uiterst gevoelig voor de inwerking van hoogere temperaturen 2) 
1) Zie hieromtrent het 8e Theeverslag, loopende tot 1 Januari 1901 
en ook de vorige Mededeeling in Teysmannia, Jaarg. 1891 pag. 223. 
2) Dergelijke stoffen koraen veel voor; wij noemen hier o.a sommige 
Lwitstoften, 
