Ae 
ONZE BEGRAAFPLAATSEN. 
Begraafplaats is geen mooie naam en ik kan mij voor- 
stellen dat er menschen zijn, die er liefst zoo min mogelijk 
aan denken. Beter klinkt de naam kerkhof, afkomstig uit 
den tijd, toen men in de onmiddellijke nabijheid der kerken 
de lijken begroef. De Duitsche benamingen „Friedhof en 
„Gottesacker” klinken, evenals het Italiaansche „Campos 
Santos” al veel beter. 
Over het algemeen maken wij in Indië weinig werk van 
onze begraafplaatsen en al liggen er soms mooie zerken 
en zijn er hier en daar prachtige monumenten op geplaatst, 
al heeft een liefhebbende hand er bloemen op geplant, toch 
maakt het geheel geen aangenamen indruk, 
De voorname oorzaak, waardoor veel, dat gedaan moest 
worden, ongedaan blijft, is ook hier weer de vlottende Eu- 
ropeesche bevolking. Het is trouwens niet gemakkelijk 
daarin verbetering te brengen, want van wie zoude zulks 
uit moeten gaan; de Regeering kan niet alles doen, de in- 
gezetenen zouden het dus zelf ter hand moeten nemen. Ge- 
woonlijk bestaat er nu bijna op iedere plaats eene commissie 
voor de begraaf plaatsen van Europeanen, daarvan is bijna al- 
tijd ambtshalve het hoofd van plaatselijk bestuur voorzitter, 
dezelfde persoon is reeds voorzitter van tal van plaatselijke 
commissies. Het is hem daarom volstrekt niet kwalijk te 
nemen indien hij er weinig voor doet, de man heeft er geen 
tijd voor. Ook zijn er gewoonlijk geen fondsen, de meeste 
begraafplaatsen moeten bestaan van den verkoop der graven ; 
de prijzen zijn dientengevolge over het algemeen veel te 
hoog. Op grootere plaatsen komt men er wel mede uit. 
en kan het kerkhof uit die fondsen behoorlijk onderhouden. 
