— 516 — 
daan in 1825, toen Jour. BieeLonN, een arts te Boston, een 
man van groote ontwikkeling en veelzijdigheid, die zijn 
Florula Bostonensis, een standaardwerk over de Ameri- 
kaansche kruidkunde schreef, er zich voorspande, om de 
begraafplaatsen uit de onmiddellijke nabijheid der bewoonde 
plaatsen, naar buiten, naar een mooi gelegen streek, over 
te brengen. Zijn doel was voor de ontslapenen eene rust- 
plaats aan te leggen ver van de drukte der stad, in een 
schoon gelegen oord. Hij had de overtuiging, dat het voor 
de gezondheid der bevolking beter was de begraafplaatsen 
zoover mogelijk uit de bewoonde buurten te brengen. Er 
vormde zich op BreeroN’s uitnoodiging in 18381 eene ver- 
eeniging voor den aanleg van een kerkhof te Mount Asburn, 
waarvan het plan in hoofdzaak door hem zelf ontworpen 
werd. 
Eene schoone rustige omgeving oefent ook op de nabe- 
staanden der overledenen, die de laatste rustplaatsen be- 
zoeken, een kalmeerenden invloed uit, evenals de dood 
beter voorgesteld wordt door den Engel des vredes dan door 
den man met de zeis. 
In den tijd toen BieeLoN het kerkhof te Mount Asburn 
aanlegde, was de landschapstijl, die tegenwoordig overal 
gevolgd wordt, nog in wording, zoodat er met onzen te- 
genwoordigen smaak op BrarLoN’s schepping wel wat 
valt aan te merken. De schoonste parken voor begraaf: 
plaatsen werden dan ook in lateren tijd aangelegd. Zoo geldt 
nog altijd het „Spring Grove” kerkhof te Cincinnati, in 
1852 door ApoLpH SrrovcH aangelegd, als een model voor 
alle kerkhoven in landschapstijl. 
Men begon met een geschikt terrein, ver genoeg van 
de stad gelegen, te zoeken en wel zoover dat er geen kans 
bestond, dat het, bij mogelijke uitbreiding der stad, in af- 
zienbaren tijd weder in de bewoonde buurten kon komen 
te liggen. Verder lette men er op, dat de ondergrónd niet 
uit harde lagen bestond, maar goed doorlatend was en dat 
de bovengrond van dien aard was, dat een welige plan- 
