— 521 — 
zoo laat men die wijfjes nog een paar dagen met de man- 
netjes in den vijver, waar zij waren. Is dat vocht geelach- 
tig bruin gekleurd, dan wordt de visch geschikt geacht voor 
kuitschieten en laat men terstond een anderen, speciaal 
voor uitbroeden bestemden, aanliggenden vijver leegloopen, 
welke men éénen dag, desnoods langer, drooglegt, totdat de 
bodem hier en daar scheuren vertoont. In dezen ledigen 
vijver worden de kuiters gebracht, waar zij, op het droge 
moetende blijven, begrijpelijkerwijs telkens opspartelen, 
hetgeen, volgens de beroepsvischtelers, wenschelijk wordt 
geacht om het kuitschieten te bevorderen. Langzaam 
wordt nu het water door een bamboeskoker uit den aan- 
grenzenden vijver toegelaten, totdat de broedvijver is vol- 
geloopen. Om overvloeien te voorkomen, worden aan den 
benedenkant een of meer kokers aangebracht. Tegen den 
avond brengt men er de pakakabans in op de wijze, zooals 
vermeld is, en wordt de watertoevoer òf gestaakt òf aan- 
merkelijk verminderd. 
Men rekent, dat per legvisch van 8 tot 5 pakakabans noo- 
dig zijn. Sommigen voeren dit aantal op tot meer dan 
het dubbele. 
Om zich te overtuigen, of de eitjes gelegd zijn, wordt 
er den volgenden dag hier en daar een pakakaban uit het 
water gelicht. Zitten de arenvezels vol kuit, dan worden 
de plaggen voorzichtig uit het water genomen en laat men 
den vijver weder leêgloopen, om de kuiters te vangen. 
Deze worden in een anderen vijver koelahpanondaän over- 
gebracht, waar zij verder blijven tot den e.v. rijtijd; an- 
ders zouden zij haar eigen kuit opeten. Vervolgens wordt 
het water weder in den drooggelegden vijver toegelaten. 
Vlug en goed werken is nu een vereischte, omdat de 
eitjes anders zouden opdrogen en hun kiemvermogen ver- 
liezen, wanneer zij te lang uit het water bleven. Ook 
dient er zooveel doenlijk tegen gewaakt, dat het water, 
dat uit den toevoerkoker vloeit, den grond van den vijver 
losmaakt en dat het met modder wordt verontreinigd. 
Teysm. XII. 35 
