— 525 — 
de mannetjes wordt niet afzonderlijk betaald; deze hom- 
mers zijn onder het stel begrepen. 
Vóór en onmiddellijk na den rij- of legtijd, houdt men 
mannetjes en wijfjes bij elkander in den vijver nabij het 
woonhuis. Zij worden behoorlijk doch miet zwaar gevoederd, 
omdat men gelooft, dat vetgemeste visschen slechte kuiters 
zijn. Die het betalen kunnen, voeren hun legvisch met 
padi, welke aan den bos of gedeng in het water wordt ge- 
‘hangen. Voorts vindt de legvisch nog voedsel in allerlei 
afval o. a. van servies en keukengereedschap, welke in 
den vijver afgespoeld en gewasschen worden, al is die 
afval alleen dan van eenige beteekenis, wanneer de eige- 
naar een feest geeft, waaraan een sidekah of maaltijd ver- 
bonden wordt. 
In hoofdzaak onderscheidt de Soendanees twee soorten 
van vischvijvers, 1° die welke geheel kunstmatig en wel 
door uitgraving zijn aangelegd en 2° de zoodanige, die 
„door middel van opdamming van eene terreininzinking zijn 
gemaakt. 
_ Deze laatste heeft men uiteraard buiten de enceinte 
der kampoengs tusschen de grillige terreinplooiingen te 
zoeken en heeten sitoe; terwijl de andere vijvers juist 
binnen de nederzettingen of in hare onmiddellijke na- 
bijheid worden aangelegd en verschillende benamingen 
hebben. 
‚ Men noemt zulk een vijver koelah, wanneer hij van be- 
scheiden afmetingen, gewoonlijk vierkant, soms langwerpig, 
ook wel in onregelmatigen vorm, maar toch nabij het 
woonhuis gegraven is. Nu en dan zijn de wanden ge- 
metseld. Men legt dergelijke vijvertjes aan, met het 
‘hoofddoel om ten allen tijde over wasch-en badwater te 
kunnen beschikken, ook om zich voor het gebed te rei- 
nigen; geenszins om er bepaaldelijk visch in te telen. 
Wordt dit al gedaan, dan geschiedt zulks om maar van 
de gunstige gelegenheid, welke er bestaat, in dier voege 
partij te trekken. De vischteelt vormt hier dus geen 
