— 527 — 
sadeeringen wordt met aarde — soms door afspoelen — op- 
gevuld. 
Om het aldus afgedamde water in de inzinking op een 
bepaald niveau te houden, en het niet te doen overvloeien, 
zijn hier en daar in den dam enkele of meerdere bamboes- 
kokers of stukken uitgeholde arenstammen ingeplant. 
Voorts zijn er in de afdamming op den bodem van den 
vijver nog aarden of arenkokers (palajangan) aangebracht, 
om den vijver te laten leêgloopen, als men den visch 
wil bemachtigen. 
In deze sitoes nu kweekt men gewoonlijk geen andere 
vischsoorten dan de reeds besprokene, ikan- of laoek êmas, 
wijders tawes en nilëm. De soorten lele, gaboes of dêlëg, 
sepat, bogo, tampele, beunteur, paraj, oëtjeng, djongdjolong, — 
zegt de bevolking —, ontstaan van zelf. Het feit is, zooals 
elders opgemerkt, dat zij met het water uit de leiding of 
beek aangevoerd worden. 
Daar de visch in de warmte sneller groeit dan in de 
koû, kan men de in de vlakte gelegen sitoe zonder bezwaar 
minstens twee keer, die in de hoogere streken slechts eens 
in het jaar exploiteeren. Hier toch heeft de visch minstens 
6, soms zelfs 8 maanden noodig, om groot genoeg te zijn 
voor de consumptie. 
Die exploitatie geschiedt volgender wijze: 
Drie of vier dagen te voren laat de eigenaar bekend 
maken, dat hij zijn vijver wil droogleggen (ngabêdah). 
Naar de wijze van exploiteeren heeft de bevolking o.a. 
in het Soekaboemische en Tjiandjoersche er de niet oneigen- 
aardige uitdrukking voor van dilotërijkeun d.i. verloot. 
In het Bandoengsche en in sommige andere streken spreekt 
men van ditajoekeun, omdat gewoonlijk aan die vischvangst 
een tandak- of tajoebpartij (ook wel najoeban) verbonden 
wordt. 
Op den bewusten dag komen de deelnemers in grooten 
getale ter plaatse bijeen, waar de eigenaar middelerwijl 
gezorgd heeft voor een voldoend aantal bamboevlotten 
