— 532 — 
vakjes in den open grond te hebben, dan zoude het te lang 
duren voor men er een voldoend aantal van gestekt had, 
in dit geval moet men van het zaad voor de vermeerdering 
gebruik maken, men kan dan spoedig een groot aantal 
plantjes krijgen. 
Het zaad van Begonia’s is zeer fijn en moet zorgvuldig 
behandeld worden, op pag. 36 heb ik er reeds iets van 
gezegd, wat ik hier wat uitvoeriger herhaal; door het op 
zeer fijn gezeefde aarde in een potje uit te zaaien en dit 
met een stukje glas te bedekken, ontkiemt het snel; met 
het begieten zij men uiterst voorzichtig, want allicht 
krijgen de teere plantjes te veel water en rotten weg. Hoe- 
wel vochtig, mogen de kiemplantjes niet nat gehouden 
worden; zoodra het zaad kiemt moet het op een lichte 
plaats staan en zoo spoedig het kan moeten de plantjes in 
andere potjes verspeend worden; in het begin groeien zij 
niet snel, men kan ze dan nog dicht bij elkander plaatsen. 
Zoo worden zij drie à viermaal verspeend, tot zij eindelijk 
groot genoeg zijn om ieder in een klein potje geplant te 
worden en wat later in den vrijen grond. Het is bij der- 
gelijke cultuurmethodes nuttig, als men over een flink 
aantal kleine potjes kan beschikken, heeft men die niet, dan 
moet men zich behelpen met ondiepe houten bakken. 
De hier bedoelde Begonia’s worden buiten op het vak 
ruim 1 voet hoog en bijna evenzoo breed, het zijn dichte 
sterk vertakte plantjes, de bloemtrossen staan op tamelijk 
lange stengels en steken even boven het blad uit. Aan 
iederen goed ontwikkelden stengel komen ongeveer twaalf 
bloempjes. Op het vakje staan twee verschillende varië- 
teiten, één met groen blad en licht rose bloempjes en één 
met donker loof, dat in de felle zon een bruine bronskleur 
aanneemt, terwijl de bloemen een steenrooden tint hebben 
en korter gesteeld zijn. Het schijnt dat genoemde varië- 
teiten door insekten met elkaar bevrucht zijn, want onder 
de van het zaad dezer plantjes gekweekte exemplaren 
komen allerlei tusschenvormen voor. Wij hebben er nn 
