— 544 — 
galegoides (taroem oetan). Deze bittere amandelolie nu kan 
men zeer gemakkelijk kunstmatig bereiden en ook hier is 
weer het uitgangspunt een in steenkolenteer voorkomende 
koolwaterstof. Een bezwaar tegen het kunstmatig bereide 
product was, dat ’t chloor bevatte, maar dit bezwaar is nu 
ook overwonnen en tegenwoordig wordt het aangeboden 
tegen een prijs die slechts 1/4 van dien der natuurlijke 
olie bedraagt. 
Het voornaamste bestanddeel van de cassia- en de kaneel- 
olie, het kaneelaldehyde, wordt eveneens in groote hoeveel- 
heden fabriekmatig gemaakt en o. a. komt in den handel voor 
een „Cassia-olie ScrimMeL & Co.”, dat uit zuiver kaneel- 
aldehyde bestaat en in zware concurrentie treedt met de 
natuurlijke Cassia-olie. De echte Ceylon-kaneel-olie, die 
ruim 5 maal duurder is, werd er echter niet door ver- 
drongen, omdat, naar het schijnt door de bijmengselen 
die daarin voorkomen, de geur voor parfumeriedoeleinden 
fijner is. 
Het welriekend bestanddeel van de vanielje, het vanilline, 
is in 1874 door TiEMANN en HAARMANN uit coniferine 
(een in het cambiumsap van Conifeeren voorkomende stof) 
bereid. Later heeft men tal van bereidingswijzen gevonden, 
die de chemische industrie in staat stelde het tegen lagen 
prijs te maken. Dat niettegenstaande de prijs hoog bleef 
was toe te schrijven aan het monopolie, dat de bezitter 
van een patent bezat. Toen voor eenigen tijd dit patent 
afgeloopen was, daalde de prijs aanzienlijk, zoo zelfs dat 
men nu voor de waarde van een kilo der fijnste vanielje 
hetzelfde quantum van het 50 maal sterkere vanilline 
krijgen kan. Toch is het-merkwaardig, dat de prijs der 
fijne vanielje niet zoo heel sterk achteruitgegaan is. 
De welriekende stof, die aan het Lieve-vrouwe-bed- 
stroo, Asperula odorata, de tonka-boomen en tal van 
andere planten hun eigenaardigen geur verleent (het droge 
kruid van Ageratum conyzoides, babadotan, riekt even- 
zoo), het cumarine, is in 1867 door PerKIN kunstmatig 
