Zooals bekend is behooren de onder den naam van Nematoden 
bekende plantenparasieten tot drie geslachten: Tylenchus, Aphe- 
lenchus en Heterodera. Beide eerstgenoemden zijn als ziekteoorzaken 
in de bladeren der onderstaande planten aangetoond: Glozinia, 
Begonia, Chrysanthemum indicum, Calceolaria, Saintpaulia ionantha, 
Asplenium bulbiferum, Adiantum, Pteris, Blechnum, Gymnogramme, 
Acrostichum, en in stengeldeelden van Aucuba. 
De door aaltjes aangetaste Glovinia’s groeiden schijnbaar gezond 
door tot de bloemknoppen te voorschijn kwamen, daarna openbaarde 
zich de ziekte en de planten verkwijnden in korten tijd. Eerst 
vertoonden zich aan den onderkant van het blad geelachtige, later 
bruin wordende vlekken, die zich snel uitbreidden en waaraan het 
blad te gronde ging, de onderste bladen werden het eerst aangetast 
daarna de hooger geplaatste. 
Intensief trad de ziekte in het najaar van 1900 op in de bladeren 
van Chrysanthemum indicum. Bij voorkeur kiezen de aaltjes be- 
paalde deelen van het blad tot punt van aanval, vooral de hoeken 
die de zijnerven met den hoofdnerf maken, ook de uitstekende 
kanten en de punt van het blad kunnen daartoe dienen. Als eerste 
kenteekenen der ziekte ziet men grauwzwarte vlekken aan den 
onderkant van het blad ontstaan, terwijl de bovenkant er nog 
gezond uitziet. Herst langzamerhand begint het geheele blad te 
verkleuren, eerst bruin en roodachtig en aan den rand der vlekken 
geel, dikke bladnerven kunnen de aaltjes eenigen tijd bij hunne 
verspreiding hinderen; waardoor soms de eene helft van het 
blad reeds verwelkt, terwijl het andere nog frisch is. 
Chrysanthemum-planten van 14 M. hoogte, hadden door de 
ziekte al hare bladeren verloren, bij de meeste dezer planten tastte 
de ziekte eerst de onderste bladeren aan en spreidde zich dan naar 
boven uit. Het kwam echter ook voor, dat de onderste en de 
bovenste bladeren ziek en de middelste nog gezond waren, dit 
geval deed zich slechts voor als de planten te dicht bij elkaar 
stonden en de bladeren elkander raakten, waardoor deze elkander 
konden infecteeren. 
Karakteristiek zijn de vlakken op de bladeren van Pteris creticu, 
Pt. wmbrosa, Pt. longifolia en Blechnum brasiliense, waar zwarte 
strepen, door de hoofd- en de zijnerven begrensd, de bladeren 
ontsieren. Gemakkelijk te herkennen zijn ook de zwartbruine vlekken 
op de blaadjes van Adiantum capillis veneris. De bladeren van 
