— Did — 
In de eerste plaats valt ons op, dat inderdaad de met zwavelzuur 
bemeste tabak ook het meeste zwavelzuur in de tabak vertoont. 
Maar de invloed van dit zwavelzuur op de kwaliteit der tabak is 
vrij gering. Vooral is het opvallend, dat de beide tabakken met 
het meeste zwavelzuur, L en M een heldere witte asch geven; 
terwijl de asch van tabak O eene grijze kleur vertoont. 
In geen enkel opzicht is er een sterk geprononceerd verschil 
tusschen de kwaliteit dezer drie verschillend bemeste tabakken. 
Alleen de opbrengst valt ten nadeele van het met koolzure kali 
bemeste veldje uit, 
Over hetgeen vaN BEMMELEN over dit onderwerp schrijft, kan 
ik kort zijn. Wat in eene vorige publicatie is aangehaald met 
betrekking tot het chloorgehalte der asch, is ook van toepassing 
op het percentage zwavelzuur. 
Alleen zij hier opgemerkt, dat onder de als „goed brandbaar” 
vermelde tabaksbladen eenige voorkomen met een tamelijk hoog 
gehalte aan zwavelzuur (1,12 en 1,08 pCt. SO,). Van de acht als 
„slecht brandbaar” vermelde tabakken bevat slechts een enkele een 
veel grootere hoeveelheid zwavelzuur, n……. 2,4 pCt. De overige 
bevatten resp. 1,3 pCt, 1,4 pCt, 1 pCt, 0,3 pCt, 0,7 pCt. 0,4 pCt, 
en 0,2 pCt.Dit als illustratie van het feit, dat niet alleen het zwa- 
velzuur de brandbaarheid bepaalt, zelfs niet als het in vrij groote hoe- 
veelheid aanwezig is. 
Hetgeen ons bekend is aangaande op Deli gegroeide tabak, 
danken wij aan mijn voorganger Dr. A. van Burerr. 1) Door 
hem zijn een vijftiental tabaksmonsters onderzocht, af komstig van 
plaatsen, waar te voren een grondmonster, was genomen. 
Hier volgt een overzicht van deze 15 monsters met vermelding 
van de geaardheid van den bodem, de bemesting, en het gehalte 
der tabak aan zwavelzuur. 
1) Mededeelingen uit ’s Lands Plantentuin XXX. 
