— 58 — 



de lange smalle bootjes, die in Suriname gebruikt worden, kon 

 dus geen gebruik worden gemaakt om de kreek op te varen; en 

 volgens de Boschnegers lag het cacaobosch nog een dag varen 

 de Kwammakreek op, dicht bij de monding van een zijkreek, de 

 Mamaboenkreek. Vanuit de monding van de Kwamma een pad 

 te kappen zou 2 a 3 dagen vergen en daar waren de Boschnegers 

 niet voor te vinden, „Te voet de kreekbedding te volgen bleek 

 eveneens, zooals onze boschnegers vooruit gezegd hadden, ge- 

 heel onmogelijk, want droge zandplaten wisselden af met diepe 

 kommen, die nog vol water waren en door twee steile, dicht 

 begroeide oevers omzoomd werden. Op den bodem van de 

 waterkommen gleden buitendien talrijke sipari's, de gevreesde ver- 

 giftige stekelroggen/' Onverrichterzake moesten de onderzoekers 

 dus terugkeeren. 



In de meening, dat werkelijk wilde cacao in Suriname's bin- 

 nenland moest voorkomen, werd Dr. Stahel spoedig versterkt, 

 toen hem een droge cacaovrucht werd getoond, door een „balata- 

 bleeder" (een tapper van de wilde gutta-soort Mimusops balata) 

 uit de streek der Boven Nickerie gebracht (de Nickerie is, even- 

 als de Coppename, een der zes groote rivieren, die in Suriname 

 van het Zuiden naar het Noorden stroomen om in den Atlanti- 

 schen Oceaan uit te monden). Dit bericht, dat ook aan de Boven 

 Nickerie wilde cacaobosschen moesten voorkomen, werd van 

 andere zijde bevestigd. 



In April 1920 deden de heeren Stahel en Reyne opnieuw 

 een poging. Weder trokken zij naar de Boven-Coppename. Thans 

 was er eenig water in de Kwammakreek en na twee dagen werd, 

 zij het ook met veel moeite, de mond van de Mamaboen-kreek 

 bereikt. Nog dienzelfden dag werd de eerste cacao gevonden ; de 

 Granman (het Hoofd) van de Coppename-Boschnegers, Mentor 

 genaamd, die de onderzoekers vergezelde en die in de nabijheid 

 was gaan jagen, bracht enkele halfvolwassen groene cacao- 

 vruchten mee 



Maar laten we Dr. Stahel zelf doen vertellen wat hij de 

 volgende dagen te zien kreeg. 



„Er was geen sprake van, om de Mamaboenkreek per corjaal 

 „op te kunnen varen. We kapten dus den volgenden dag in 

 „zuidelijke richting een weg de vallei in. Reeds na een kwartier 



