- 66 - 



In de practijk der aardappelteelt heeft men telkens en telkens 

 ervaren, dat aardappelsoorten achteruit gingen en reeds lang heeft 

 men tal van goed produceerende en van qualiteit beste aardap- 

 pels van het tooneel zien verdwijnen, om vervangen te worden 

 door tal van nieuwe soorten. Het groote aantal soorten, de snelle 

 opkomst van nieuwe soorten is voor hem, die de teelt wil be- 

 studeeren reeds langen tijd verbijsterend geweest. Reeds in het 

 jaar 1874 kwam men op de eerste groote aardappeltentoonstelling 

 te Altenburg (Duitschland) tot den eisch: . Front zu machen gegen 

 die Uberschwemmung des Marktes mit Neuzüchtungen und alte, 

 bewahrte Sorten vor unverdienter Verdunklung zu bewahren" 1). 

 Deze theoretische eisch heeft niet veel geholpen, al werd hij 

 gesteld met medewerking van grosbonnets op het gebied van 

 aardappelteelt. De practijk had telkens te kampen met achter- 

 uitgang van eertijds goede soorten en in vele gevallen bleken er 

 weinig soorten onverdiend verdonkeremaand te worden. Integen- 

 deel de practijk vond het een voordeel, dat er een groot aantal 

 soorten ter beschikking was, daar men dan bij het verloopen 

 van het getij ruime keuze had om de bakens te verzetten. De 

 practijkmenschen kwamen tot de theorie van het verouderen van 

 den aardappel en vonden het noodig soorten, die aan seniele 

 aftakeling toe waren, te vervangen door jong bloed. Men rede- 

 neerde aldus — en het bleven niet alleen de zuivere practijkmannen, 

 die dat deden, ook enkele theoretici sloten zich hierbij aan — 

 vegetatieve vermeerdering geeft geen nieuwe individuen. Bij dus- 

 danige voortplanting verdeelen we een zeker individu ïn een 

 onnoemelijk aantal deelen. We laten wel die deelen elk voor 

 zich een eigen bestaan lijden, maar dat neemt niet weg, dat 

 wanneer een individu, zooals alle levende wezens, ouderdoms- 

 verschijnselen vertoont, we die bij alle onderdeelen van dat in- 

 dividu zullen moeten opmerken. Niet alleen bij de aardappelteelt 

 meende men vele bewijzen voor die theorie te zien, ook de 

 vruchtencultuur oa. bood ze aan. Men zag ook daar vroeger 

 bekende en gezochte soorten als b.v. juttepeer, zijden hempje 

 (appelsoort) e. a. aan ouderdomsverschijnselen ten onder gaan. 



1) Der Hackfruchtbau, für die Praxis bearbeitet von Dr. Th. Remy, Ier 

 Teil, der Kartoffelbau, Berlin 1909, 



