— 68 - 



den. die twintig en meer jaren lang in cultuur geen spoor van 

 degeneratie vertoonden. Bovendien meenen sommige planten- 

 physiologen, dat er geen werkelijk verschil bestaat tusschen 

 verjonging door middel van stek, ent, knol, enz en die, bij de 

 zelfbestuivende gewassen, waartoe ook de aardappel zou behoo- 

 ren, door middel van zaad 



Doch volgens de aanhangers van de verouderingsleer zegt dit 

 niets tegen hun theorie, want evenals men bij alle levende wezens 

 verschil kent in leeftijdsgrenzen bij de verschillende soorten, kan 

 dit even goed voorkomen bij onze cultuurplanten en zullen er 

 soorten zijn, die hooger leeftijd kunnen bereiken dan andere. 

 Waarom kunnen er geen bepaalde appelsoorten zijn, die na 

 driehonderd jaar nog niet afgeleefd en andere die na honderd 

 jaar reeds seniel zijn ? Waarom kan dat verschil ook niet voor- 

 komen bij onze zooveel uiteenloopende aardappelsoorten? En 

 wat de physiologische quaestie betreft, er zijn er — en ze hebben 

 daarin genetici mee — die de vegetatieve vermenigvuldiging in 

 wezen verschillend achten van de geslachtelijke, ook als die 

 bij zelfbestuivers tot stand komt door cellen van een en hetzelfde 

 individu. 



De strijd tusschen de voor- en tegenstanders der ouderdomsleer 

 is nog niet uitgestreden. Wetenschappelijk is de zaak nog niet 

 uitgemaakt. M. i. houden we ons voorloopig aan den veiligen 

 kant door ons te scharen aan de zijde der practijk, die met het 

 verouderen van aardappelen rekening houdt. 



Dat die veroudering ten gevolge van doorloopende vegetatieve 

 vermeerdering door de werking van schimmelziekten verhaast kan 

 worden, of dat het mogelijk is, dat soorten, die nog niet aan 

 hun seniliteit toe zijn, door schimmelziekten schijnbaar in die 

 periode komen, zal niet ontkend kunnen worden. Doch draaien 

 we de zaak niet om. We mogen met de phytopathologen de 

 verandering niet altijd identiek stellen met lijden ondei degene- 

 ratieziekten". Het kan aldus het geval zijn ook: jonge cultuur- 

 soorten kunnen z. g. degenereeren, doordat ze onder bepaalde 

 cultuurvoorwaarden de ziekte niet voldoende weerstand kunnen 

 bieden. Doch, als we in een streek, waar de cultuurvoorwaarden 

 niet veranderd zijn. ook bij ontwikkelde en kapitaalkrachtige 

 kweekers de ziekten, die men er altijd gekend heeft, snel ziet 



