— 88 - 



Watt neemt aan, dat de theèplant wel degelijk oorspronkelijk 

 van Assam en Manipur komt. 



Hij grondt dit op het feit. dat daai zulke groote en zware 

 boomen voorkomen. Bruce meent, dat ook deze boomen over- 

 blijfselen zijn van oude Shan-aanplantingen. De discussie over 

 dit onderwerp is al zeer weinig vruchtbaar, gezien de moeilijkheid 

 om juiste gegevens te verzamelen. Murray vond alleenstaande 

 boomen en toch schijnt ook in die streken (nl. in Maington) de 

 overtuiging te bestaan, dat de thee er geïmporteerd werd door 

 de Chins. Hier zou dus het theezaad van het Westen naar het 

 Oosten zijn overgebracht, hetgeen weinig geloofwaardig lijkt. 



De letpettheetuinen z. g, ,letpet-kins" worden in het bosch 

 aangelegd op open stukken, zooals hier bekend zijn onder den 

 naam van „hoema," De roode aarde wordt als de beste beschouwd; 

 een soort van lichtroode brokkelige klei. Men ruimt struikgewas 

 en klein geboomte op en maakt gaten in den grond op afstanden 

 van 1—2 M-, waarin men enkele pitten legt. Zoo ziet men dan 

 tuintjes overal verspreid. Het onderhoud der tuinen is minimaal ; 

 men neemt in den regentijd het al te hoog opschietend onkruid 

 weg, maar overigens zien de tuinen er vuil uit. Zeer oude boo- 

 men worden verjongd door ze laag af te kappen ; andere snoei 

 bestaat niet. 



Men plukt twee tot vier maal in het jaar nl. in April-Mei, in 

 Juli-Augustus en in September-October en soms nog een keer. 

 Deze laatste plukken zijn van veel minder waarde en worden 

 dikwijls door de eigenaren der tuinen aan arme menschen over- 

 gelaten. 



De pluk gebeurt door de eigenaren zelf, ot met behulp van 

 dorpsbewoners, in dat geval wordt er gelijkop gedeeld, Men 

 schijnt een onderscheid te maken tusschen de thee als bosch- 

 produkt en als cultuurgewas. Dit laatste wordt bij het plukken 

 dan ook zorgvuldiger behandeld. 



Over de bereiding vindt men een interessant verhaal van 

 Murray, dat wij hier in zijn geheel weergeven: 



„Omtrent het jaar 900 der Burmeesche tijdrekening (1539 na 

 Chr.) leefde er een onaanzienlijk siamhoofd te Kaba. Nog altijd 

 bestaat er een dorpje van dezen naam ; het ligt aan een van de 

 zijrivieren van de Namma chaung, welke zelf bij Pinlebu in de 



