- 89 - 



Mu-rivier uitmondt. Het hoofd van Kaba wenschte aan den vorst 

 van Mogaung een attentie te bewijzen en dacht er over hem 

 wat letpet ten gescheni<:e te geven; hij zond daarom 2 mannen 

 naar Palaung ten Oosten van de Irawaddy om letpet te koopen. 

 Korten tijd nadat zij daar waren aangekomen, stierf een van hen 

 aan de koorts; de andere trouwde en vestigde zich daar. Het 

 hoofd in Kaba, die nu geen letpet kreeg, gaf in plaats daarvan 

 wat zout ten geschenke aan den vorst van Mogaung, maar liet 

 toch bij zijn terugkeer zijn boodschapper terugroepen. De Shan 

 vrouw, waarmee deze intusschen getrouwd was, besloot hem 

 naar Kaba te volgen. Daar haar familie handel dreef in leipet 

 verzamelde zij wat theezaad en deed dit in een bamboe-koker 

 om het mee te nemen. Eenige van haar familieleden deden haar 

 een eindweegs uitgeleide; een van hen nam haar bundeltje op 

 om het voor haar te dragen; hij hoorde toen iets rammelen, 

 keek wat dat was, en ontdekte theezaad. Hij nam haar dit af, 

 zeggende, dat als de vrouw in haar nieuwe woonplaats theetuinen 

 ging aanleggen, er geen mcnschen meer in Palaung zoud n 

 komen om er hun letpet te koopen. De vrouw vroeg echter 

 dringend om het zaad mee te mogen nemen, en zei dat zij wilde 

 zweren, dat de theebladeren niet gestoomd zouden worden, zoo- 

 als bij de letpet-bereiding in Palaung gebeurt, maar dat zij gekookt 

 zouden worden en dat aan iedereen, die ze zou willen stooinen 

 onheil zou overkomen Het is deze vrees voor ongelukken, die 

 de menschen aan deze zijde der rivier terughoudt van het stoomen 

 der thee. Op deze voorwaarde werd het zaad aan de vrouw 

 teruggegeven, en werd het te Kaba uitgezaaid. Alle theeplanten, 

 die in de dorpen rondom Maingthon en in den kring Ganan 

 (aan de bronnen der Mu-rivier) gekweekt worden, heeten van 

 deze thee van Kaba en niet van de wilde planten van Maingthon 

 af te stammen". 



In het algemeen schijnt men het blad te stoomen of uit te 

 koken zonder evenwel het sap, dat er uitkomt op te vangen, 

 zooals in Siam gebeurt. Men perst de bladmassa in bamboe- 

 kokers, die met djamboeblaren gesloten worden. Soms laat men 

 de kokers nog goed uitdruipen en sluit ze af met een beetje 

 asch om het binnendringen van insecten tegen te gaan. Daarna 

 worden de kokers in den grond begraven of in water bewaard, 



