IV 



Ondertusschen was in Oost-Java de pest uitgebroken en hierbij 

 kwam duidelijk aan het licht onze gebrekkige kennis van de 

 locaal voorkomende rattensoorten. Toen werd op voorstel van 

 Maj. OuwENS over geheel Indië een enquête gehouden en be- 

 stuursambtenaren, veeartsen en medici werden aangeschreven om 

 medewerking. Van alle zijden stroomden de ratten en muizen 

 binnen, hetgeen zelfs nog eenige jaren lang doorging. De majoor 

 zelf nam een werkzaam aandeel aan het bijeenbrengen van het 

 materiaal. Met de jaren hoopte zich dit op, kasten vol opgezette 

 dieren en kisten vol balgen werden verzameld en ofschoon het 

 grootste gedeelte uit gewone soorten bestaat, toch komt, nu de 

 verzameling bewerkt wordt, menige belangrijke vondst te voor- 

 schijn, terwijl waar het algemeene soorten betreft, men een beter 

 inzicht in het veispreidingsgebied heeft gekregen. 



Menigeen te Buitenzorg zal zich voorts nog wel herinneren, 

 hoe daar het walvischskelet werd aangebracht en de aandacht 

 trok, zij het niet uit wetenschappelijke belangste'ling, dan mis- 

 schien toch door de geur, die al deze nog niet geheel schoon- 

 gemaakte botten verspreidden. 



Einde 1916 was deze buitengewone groote walvisch aan de 

 Preanger-zuidkust aangespoeld. Zoo iets zeldzaams liet de majoor 

 zich niet ontglippen, onmiddellijk begaf hij zich erheen. 



Na tallooze moeilijkheden — het was westmoesson, en de 

 gezamelijke beenderen, die bijna 6400 Ko. wogen, moesten ge- 

 transporteerd worden over vrijwel ongebaande wegen en over 

 een hoogte van meer dan 1500 M. —, bereikten de skelet-deelen 

 Garoet, waar ze op de spoor geladen konden worden. 



Ondanks al die bezwaren kwam alles ten slotte te Buitenzorg, 

 en nu het opgesteld is, een werk waarvan men de moeilijkheden 

 nauwelijks overschatten kan, is dit 27 M lange walvischskelet, 

 dat mede behoort tot de grootste, die in iViusea aanwezig zijn, 

 een der sieraden van het Buitenzorgsch Museum. 



Een der laatste groote reizen van Maj. Ouwens, in 1918, gold 

 Palembang en ook vandaar werd weer veel materiaal meegebracht. 



Zijn laatste tocht, in de tweede helft van het vorig jaar, maakte 

 de toen ruim 70-jarige nog naar Ambon, naar aanleiding van 

 het bericht, dat aldaar te Haroekoe een potvisch gestrand zou 

 zijn. Na een niet te gemakkelijke reis over land werd de plaats, 



