ONZE GROENTENTUIN III. 



INHEEMSCHE MOLSLA. 



Voor eenigen tijd kapte ik in het bosch ongeveer een derde bouw 

 voor het bouwen van een pondok en zoo meer. Alleen het lichte hout 

 werd wat opgeruimd, het zware bleef liggen. 



Het duurde niet lang of de gewone onkruiden kwamen aanzetten. 

 Eerst een sappig hoog opgaand kruid waarvan de zaden door den 

 wind werden aangebracht. Nam dit eerst alles in beslag, langzamer- 

 hand moest het ook een plaatsje afstaan aan allerlei andere planten. 

 Het aantal soorten onkruid nam allengs merkbaar toe, o.a. was 

 verschenen een kruid met helder gele bloempjes, waarvan de zaden 

 ook met den wind wegstoven. 



Reeds eenige malen had ik een koelie van dit gewas zien plukken 

 en daarna met eenige handen vol bladeren in zijn keuken zien ver- 

 dwijnen. Ik nam het kruid wat nauwkeuriger op en het deed mij 

 denken aan de paardebloem, hoewel de groeiwijze anders was. Ik 

 vroeg den man of het soms bitter was. Jawel, het was wat bitter. 

 Toen besloot ik het ook eens te probeeren. 



Na eenige regendagen, toen alles er frisch en fleurig bijstond, ver- 

 zamelde ik een hoeveelheid jonge bladeren. Bij het afbreken kwam 

 er een dikke, melkachtige, ietwat kleverige vloeistof te voorschijn. 



Daar ik nu eenmaal aan de paardebloem dacht, besloot ik de 

 blaadjes als molsla te probeeren. ,,Kokki Bitja" en ,, Aaltje" gaven 

 hiervoor de noodige aanwijzingen. 



De groente kwam dus als molsla op tafel en voldeed vrijwel aan 

 de gestelde verwachtingen. Bij het herhalen der proefnemingen 

 werd ten slotte definitief vastgesteld, dat een nieuwe en aangename 

 groente uit de inheemsche plantenwereld op de Europeesche tafel 

 was verschenen. Eigenlijk is het best mogelijk, dat deze plant el- 

 ders reeds bij Europeanen als groente in gebruik is. Niet bij mijn 

 weten evenwel. 



Het doet er ook niet toe, het is slechts mijn doel liefhebbers van 

 een moestuin op deze plant opmerkzaam te maken. 



