111 



Dr. Smith deelde mij nog mee, dat aan de juistheid der deter- 

 minatie van onze molsla geen twijfel kan bestaan; deze is bepaald 

 Lactüca indica L. Dan rest dus nog na te gaan, hoe dan de ,, lampe- 

 nas" of ,,daoen manis" wel heet. 



De molsla in mijn tuin bloeide weelderig en maakte veel plui- 

 zige vruchtjes, die er goed ontwikkeld uitzagen. Nadat een klein 

 fleschje zaad was ingezameld, bleef het ongeveer een week staan 

 en werd toen uitgezaaid. Tot mijn verwondering kwam echter geen 

 enkel plantje op en mijn conclusie was voorloopig, dat de molsla 

 hier in de laagte blijkbaar geen kiemkrachtig zaad leverde. Intus- 

 schen bleef het stopfleschje met zaad staan en een week of zes la- 

 ter heb ik weder uitgezaaid om nog eens te zien of dit zaad ,,van 

 eigen bodem" mij werkelijk in de steek liet. Tot mijn verrassing 

 is het toen heel behoorlijk opgekomen; de kiemkracht was wel is 

 waar geen 100 %, maar de bloempot, waarin het zaad werd uit- 

 gelegd, staat thans toch vol kleine kiemplantjes. De verklaring van 

 dit verschijnsel is vermoedelijk deze, dat het zaad van onze molsla 

 na het afvallen of wegstuiven niet dadelijk kan ontkiemen maar een 

 zekeren tijd van ,,narijping" noodig heeft, een verschijnsel, dat 

 meer zaadsoorten vertoonen. Doch alvorens overtuigd te zijn, dat 

 dit inderdaad het geval is, zullen wij nog eens wat nauwkeuriger 

 het zaad op verschillende tijdstippen na het oogsten op zijn 

 kiemkracht moeten onderzoeken. 



De methode van den heer van Maarseveen om oude en 

 jonge bladeren te gebruiken is ook mij goed bevallen. Van de 

 oudere bladeren gebruike men echter niet den middennerf. 



C. J. J. VAN HALL. 



