DE GAMBIR-CULTUUR IN DE ONDERAFDEELING RAWAS 

 (RESIDENTIE PALEMBANG). 



Een cultuur, welke na de rijst in de onderafdeeliiig Rawas een 

 eerste plaats inneemt, mag zeker de gambir-cultuur genoemd 

 worden [Uncaria Gamblr RoxB.). 



Voor zaad neemt men gewoonlijk nog niet geheel rijpe vruchten 

 Bij rijpe vruchten vallen de fijne zaadjes reeds spoedig uit. 

 De voor zaad bestemde vruchten worden eerst gedurende 

 pi. m. 3 dagen goed gedroogd om daarna op een wan te 

 worden opengemaakt of flink met de hand door elkaar geschud. 

 Het vruchtbekleedsel wordt verwijderd. De zeer fijne zaadjes 

 worden met vochtige en kleverige aarde gemengd. Het mengsel 

 smeert men met de hand tegen den wand van een breed gat of 

 van een daarvoor gemaakte geul, welke in den regel aiet diep 

 is. Men doet zulks om te voorkomen, dat de zaadjes wor- 

 den weggevoerd door den wind. Na ongeveer een anderhalve 

 maand zijn de bibits pi m. 1 d.M. hoog boven den grond. Ze 

 worden dan dadelijk overgeplant. Oudere plantjes komen, naar 

 beweerd wordt, zelden tot hun recht. Ze worden op maagdelijke 

 gronden op een afstand van ongeveer twee depa's (pi. m. 4 M.) 

 van elkaar geplant. Op jonge keloekar (jong bosch) is deze af- 

 stand kleiner, namelijk ongeveer ander halve depa. Stekken worden 

 nooit gebruikt voor bibit. De eerste oogst kan plaats hebben, 

 wanneer de plant twee en een half jaar oud is. Daartoe verzamelt 

 men de bladeren Ze worden niet geplukt, maar langs een takje 

 afgerukt of gerist. Deze bladeren worden in een groote mand, 

 keroentoeng geheeten, gelegd en naar een soort fabriek gebracht. 

 Dit fabriekje is eigenlijk een open loods, welke een oppervlakte 

 heeft van ±6x4 Meter. Nu eens worden de fabriekjes in de 

 nabijheid der tuinen aangetroffen (b. v. in Soekoc Pindah Tengah 

 en Hilir), dan weder vindt men ze in of vlak bij de doesoens 

 (Roepit Tengah). In den regel ziet men ze daar, waar water ge- 

 makkelijk verkrijgbaar is. 



