- 175 - 



op deze wijze, dat de zaden onderweg vocht opnemen en daar- 

 mee veel gevoeliger worden voor allerlei invloeden en spoediger 

 hun kiemkracht verliezen. 



2. Het winnen van zaad van eigen planten. 



Pluk het zaad niet onrijp, maar is het rijp, laat het dan ook 

 niet langer aan de planten zitten. 



Onrijp geplukt zaad heeft soms een gering kiempercentage of 

 geeft plantjes, die zwak opkomen. Soms wel-is-waar valt de 

 kiemkracht van onrijp geoogst zaad erg mee; ten minste als men 

 het gelegenheid heeft gegeven om na het plukken onder goede 

 omstandigheden „na te rijpen". Zoo blijken sebijar i-boontjes, die 

 niet geheel rijp zijn geplukt, soms heel goed te kiemen. 



Laat men daarentegen liet zaad te lang aan de planten zitten, 

 dan maken zij, vooral in regenachtige tijden, veelal een begin 

 van kieming aan de plant door en daarmee geraken zij in een 

 zeer gevoeligen toestand, waarbij zij spoedig aan kiemkracht 

 verliezen. 



Dit zijn nu zoowat de grondregels, die dus neerkomen op: 

 pluk het zaad niet te vroeg en niet te laat. 



Wil men wat meer positiefs vernemen, dan zou ik het vol- 

 gende willen zeggen. 



Bij bajem en ook bij „klaroen'* (een Surinaamsche bajemsoort, 

 waarover ik spoedig wat zal meedeelen) wachte men tot de 

 bloeiwijzen — of, als men wil, de „vruchttakken**, want na de 

 vruchtzetting mag men eigenlijk niet meer van bloeiwijzen spreken 

 — een min of meer egale, bruine kleur hebben gekregen. Twijfelt 

 men of de zaden al rijp zijn, dan breekt men een topje van een 

 vruchttakje af en wrijft dit fijn tusschen duim en wijsvinger. 

 Blijkt het dan, dat de zaadjes reeds glimmend zwart zijn, dan 

 zijn ze rijp. 

 ■ Bij Surinaamsche postelein zitten de vruchtjes aan opstaande 

 takjes, die zich echter bij het rijpen van de vrucht omlaag 

 buigen, waarbij zich het vruchtsteeltje verdikt. De omgebogen 

 vruchtjes, die rijp zijn, springen reeds bij een kleinen druk open 

 en bevatten zaadjes van een zwarte kleur. 



Over de Indische molsla en haar zaad werd reeds gesproken op 

 bl. 108 van dezen jaargang van „Teysmannia". In de morgenuren 



