t 



HET KUNSTAUTiG BEVRIEZEN VAN VISCH. 



Conserveering door koude komt in de natuur veel voor. In 

 de Tundra in Siberië, westelijk van het mondingsgebied van de 

 Lena, worden nog in den tegenwoordigen tijd in het ijs gecon- 

 serveerde mammuthlijken gevonden. Ik geloof niet, dat het vleesch 

 voor de menschelijke consumptie geschikt of geliefd is, maar 

 wel wordt het door de Tungoezen en Jakoeten aan hunne honden 

 gevoederd. 



Maar ook de mensch heeft deze conserveeringsmethode reeds 

 lang geleden toegepast. 



Reeds de oude Romeinen maakten gebruik van de natuurlijke 

 koude. In den winter lieten zij de sneeuw der Apenijnen verza- 

 melen en in groote kelders opslaan, teneinde daarmede hunne 

 wijnen te fiappeeren. Fijnproevers moesten uitsluitend sneeuw 

 hebben, die in de naaste omgeving van den Etnakrater gevallen was. 



Toen men later leerde, dat ijs en zout gemengd een zeer lage 

 temperatuur gaf, begon men gesuikerd ijs te bereiden. Dit 

 geschiedde in de middeleeuwen reeds in Italië. Sins dien tijd is 

 men naar koelprocédés gaan zoeken. Zoolang echter nog geen 

 bruikbare methoden gevonden waren, moest men zich wel van 

 de natuurlijke koude bedienen. 



Dit werd dan ook al sinds onheugelijke tijden in Rusland ge- 

 daan. De aldaar bevroren visch vond slechts spaarzaam een weg 

 naar Midden- en West-Europa, waar men hoogere eischen aan 

 smaak en uiterlijk van visch stelde. 



De bevriezing geschiedde gedurende den langen Noord-Russi- 

 schen winter in de vrije natuur. De bevroren visschen werden 

 in loodsen opgestapeld, vrijwel luchtdicht toegedekt en tot diep 

 in den zomer verkocht. De laatste partijen visch werden door de 

 beter gesitueerde Russen versmaad, doch vonden nog hun weg 

 onder de armere bevolking. 



Vóór 1914 was men in Rusland met het bevriezen van visch 

 reeds vrij ver gevorderd. Het zuiden van het land telde reeds 



