- 196 - 



pas bevroren visch in water van 0"^; er zet zich dan een geslo- 

 ten ijslaagje om de visch af. Dit gaat gewichtsverlies tegen. Men 

 noemt dit „verglazen" of «glaceeren" van de visch. Deze methode 

 heeft het voordeel dat het gewichtsverlies wordt verminderd. 



Kleine, in de lucht bevroren en bewaarde visch kan tot 24 pCt. 

 van het gewicht verliezen, terwijl bij ontdooien in water 10 pCt. 

 weder opgenomen wordt. Bij glaceeren wordt het gewichtsverlies 

 een 5 pCt. verminderd. Groote visch als zalm bijv. verliest op 

 deze wijze 5^ pCt. Pakt men de visch na het glaceeren in per- 

 kamentpapier, dan wordt het verlies wederom gereduceerd, vooral 

 als de verpakte visch in kisten wordt gelegd en door overspren- 

 kelen van eenig water het geheel aan elkander vastgevroren wordt. 



Vergelijkende proeven met tong toonden aan, dat in zekeren 

 tijd niet-geglaceerde tongen 9 a 10 pCt. in gewicht verloren, 

 geglaceerde 6 a 7 pCt., geglaceerde en in perkament verpakte 

 3 a 4 pCt, dito met perkament en al over-geglaceerd 1 a 4 pCt. 



Men paste sedert 1898 dit proces in Amerika toe. De kisten 

 bevatten 40 pond visch en werden in koelhuizen bij -8,8° tot 

 -7,7° C. bewaard. Trad er soms schimmelvorming op, dan werd 

 met 10 pCt. formaline besproeid. Deze visch (veelal zalm) ging 

 echter op den duur in qualiteit en gewicht achteruit. 



Een groote wijziging in deze methode van bevriezen bracht 

 Henderson. 



Teneinde de visch van hare warmte te berooven, liet hij ze twee 

 uren in een koelkamer bij 0° liggen en dompelde ze dan gedu- 

 rende vier uren in een 15 pCt.-ige pekel, welke door een circulatie 

 pomp op -12° afgekoeld gehouden werd. Teneinde onaangename 

 bijsmaakjes te vermijden was er in de leiding van den circulatie- 

 pomp een koolfilter ingeschakeld. De aldus bevroren visch was 

 steenhard. Door de groote koude werden de huidporiën gesloten. 



Bij het invriezen van visch in een blok ijs neemt de visch 

 gemiddeld 8 pCt. in gewicht toe. 



Het meest belangwekkende en het beste procédé is dat van 

 Ottensen, een Deensch vischexporteur. Dit berust op het feit, 

 dat, wanneer bevroren wordt in een zoutoplossing bij die tempe- 

 ratuur, welke voor een bepaalde zoutconcentratie de la.agst be- 

 reikbare is, zoodat zuiver ijs wordt afgescheiden, geen zout in 

 de visch kan binnendringen. 



