- 277 — 



zóó, dat alle zich bclioorlijk kiiiiiicn ontwikkelen, en niet door 

 een groot aantal twijgen op de sterke planten te behouden, 

 waartoe men allicht geneigd zou zijn. Daarom moet men zich bij 

 het snoeien de ontwikkeling van de plant voorstellen en zich 

 afvragen, welke scheuten, die uit de oogen te voorschijn komen, 

 een plaatsje kunnen krijgen en zich behoorlijk zullen kunnen 

 vormen. Gewoonlijk komt men dan tot de conclusie, dat, wanneer 

 men alle scheuten laat zitten, de scheuten na ontplooiing der 

 bladeren te dicht opeen komen. 



Vooral bij zwak groeiende exemplaren zal men, na den snoei, 

 dikwijls tot de ontdekking komen, dat er nog immer te veel 

 twijgen gespaard gebleven zijn. Bij deze zwak groeiende soor- 

 ten zitten de oogen dicht opeen, zoodat men ook daaruit veel 

 scheuten verwachten moet. Men moet dus hier, behalve den 

 korten snoei, ook het uitdunnen niet vergeten. Omdat de rozen 

 hier het geheele jaar doorgroeien, spreekt het vanzelf, dat men 

 niet telkens, wanneer er een tak uitgebloeid is, dezen gaat in- 

 korten, maar wel dient men hem onder de uitgebloeide bloemen 

 af te knippen. Hier in Indië worden de rozen het best eens per 

 aar behoorlijk gesnoeid; wanneer dit moet gebeuren is niet 

 precies te zeggen, dat hangt geheel af van den hoofdbloeitijd. 

 De gunstigste tijd is natuurlijk de westmoesson, omdat de plan- 

 ten dan het minst van de operatie te lijden hebben en de wonden 

 niet zoo sterk indrogen als in den oostmoesson. Ten overvloede 

 wil ik nog opmerken, dat de te snoeien takken direkt boven een 

 oog moeten worden afgesneden en niet 3 of 4 c.M. daarboven. 



Een pas geplante roos, al is zij nog zoo sterk, is niet in staat 

 vele, lange twijgen te voeden en tot ontwikkeling of bloei te 

 brengen; zij moet eerst aangeworteld zijn. 



Daarom moeten pas geplante rozen, zonder onderscheid, op 

 twee a vier oogen worden gesnoeid, terwijl het fijne zwakke hout 

 moet worden weggesneden, anders kan men vrij zeker zijn, dat 

 de plant in langen tijd zoo goed als geen gewas maakt, soms 

 zelfs geheel verdroogt. 



Gewoonlijk zijn de rozen na 5 a 6 jaar uitgeput en wordt de 

 bloemrijkdom aanmerkelijk minder, de planten beginnen achteruit 

 te gaan en men moet er dan toe overgaan, de oude planten te 

 vervangen door nieuwe, die men kan koopen of zelf opkweeken. 



