— 284 — 



gesteld, waaraan de schrijver een uiteenzetting doet voorafgaan wat 

 deze eischen zijn. 



Hij vergelijkt dan zoowel de calorische waarde van de productie, al 

 of niet vermeerderd met het resulteerende invoeroverschot, als de gele- 

 verde hoeveelheid eiwit, vet en koolhydraten met theoretische normen. 



De schrijver komt ten slotte tot een raming van het gemiddeld 

 nettoverbruik van de bevolking op Java en Madoera, berekend per 

 volwassen man (na aftrek van lOpCt. voor alle verliezen) en per dag,, 

 van 60 gram eiwit, 35 gram vet en 440 gram koolhydraten of, omge- 

 rekend op 70 K.G. lichaamsgewicht: 80 gram eiwit, 45 gram vet en 

 650 gram koolhydraten. 



Het dieet van de Inlandsche bevolking is in vergelijking met de nor- 

 men, door VoiT voor Europeesche arbeiders opgesteld, eiwit- en vetarm. 



Resumeerend komt hij tot de conclusie, dat de vraag, of het voor 

 de consumptie beschikbare voedsel voldoende calorische waarde be- 

 zat, vermoedelijk bevestigend beantwoord kan worden en zeker voor 

 de jaren 1918 en 1919; of dit voedsel- voldoende eiwit en vet bevat, 

 durft hij niet uit te maken, terwijl er waarschijnlijk voldoende 

 koolhydraten beschikbaar zijn. Omtrent het gehalte aan vitaminen 

 (Stoffen van onbekende samenstelling, die echter niet in het dieet 

 ontbreken mogen) is nog betrekkelijk weinig bekend. 



In een vierde hoofdstuk bespreekt de schrijver verschillende econo- 

 mische, nationale en sociale factoren, die het ve bruik beïnvloeden. 



Zoo ging hij het verband na tusschen den padiprijs en het rijst- 

 verbruik. Het bleek, dat er een nauw verband beitaat tusschen het 

 rijstverbruik en den padiprijs, wat ook door een grafiek aangetoond 

 wordt. Schrijver wijst er op, dat zoowel de hooge padiprijzen als 

 het verminderen van het verbruik in den schralen tijd het gevolg 

 zijn van het opraken van de voorraden. 



Bij de bespreking van den invloed van persoonlijke, nationale ei- 

 genschappen en het beroep der consumenten, vergelijkt de schrijver 

 o. a. het gevangenisrantsoen en dat der soldaten met het voor de 

 bevolking beschikbare voedsel. 



Op Java is vooral de invloed van de plaatselijke landbouwomstan 

 digheden belangrijk. Men kan zeggen: ,,de Inlander eet, wat hij 

 krijgen kan." Kan men voldoende rijst krijgen, zooals in Bantam, 

 dan worden er in het algemeen weinig tweede gewassen aangeplant, 

 al zouden ze ook voordeelig zijn. 



Er bestaat groote kans, dat het polowidjoverbruik nog zal stijgen;, 

 immers voor het opvoeren der productie bestaat bij de tweede ge- 

 wassen nog een veel grootere mogelijkheid dan bij padi. 



. 



