— 290 - 



verzamelaar-schrijver, wanneer hij daarbij bovengenoemde moei- 

 lijkheid in aanmerking neemt. 



Topografie (Fig. 1 en 2). 



Het gedeelte van Nieuw-Guinee, waar ik verzamelde, werd 

 van de Noordkust uit bereikt en wel langs de Mamberamo-rivier. 

 Een blik op de nieuwste Schetskaarc toont, dat men, deze rivier 

 opvarende, na de kustvlakte al spoedig in de eerste heuvels en 

 daarna in 't van Rees-gebergte komt. Dit gebergte, dat uit jonge 

 kleileien en mergels bestaat, werd gemakkelijk door de groote 

 en diepe rivier doorbroken. 



Slechts een tweetal andesietgansjen, die dwars over het bed 

 van den stroom liggen, boden meer weerstand. Hier manifes- 

 teert zich het sprongsgewijze verval van de rivier in de Marine- 

 en Edi-versnellingen; de Batavia-versnellingen, die daarboven 

 jiggen, rusten op het eigenlijke gesteente van het gebergte, hier 

 een lang, sterker dan elders hellend stroombed vormende. Ten 

 zuiden van het van Rees-gebergte bevindt zich de grootste van 

 eenige zobgenaainde „meervlakten", die gemiddeld op een hoogte 

 van ongeveer 100 M. boven de zee ligt. Deze rondom door 

 hooger terrein ingesloten vlakte van groote uitgestrektheid is, 

 althans in de nabijheid van de rivier (die de eenige afwatering 

 vormt), zeer moerassig en gedurende den regentijd overstroomd. 

 Aan den zuidrand van dit gebied stijgt het Centraal-Gebergte 

 steil op. De noordelijke randstrook daarvan, in 't onderzochte 

 terrein ongeveer 30 K.M. breed, bestaat geheel uit basische 

 eruptief-gesteenten, vooral serpentijn. Het overige deel, tot de 

 zuidelijke helling van het gebergte toe, bestaat over de geheele 

 breedte (goed 100 K.M.) uit tertiaire sedimentaire gesteenten als 

 leisteen, kalksteen en zandsteen. 



De gevolgde route valt met de Mamberamo samen, tot waar 

 deze, onder den naam van Idenburg-rivier, uit 't Oosten komend 

 den noordelijken voet van het centrale gebergte verlaat en, naar 

 het noorden stroomend, de Meervlakte dwars doorsnijdt. Op dit 

 punt was op den heuvelvoet het Prauwenbivak gebouwd, en van 

 hieruit begon, in hoofdzakelijk zuidelijke richting, de landtocht, 

 die ongeveer 45 K.M. (hemelsbreed) lang was. Verzameld werd 

 slechts in de nabijheid van de bivaks, hieronder genoemd. 



