— 304 - 



noemen wij een witbloemige Phaleria, een Gnetum (een andere 

 soort van dit geslacht was een liaan, waarvan vruchtjes in ge- 

 roosterden toestand gegeten werden), Aglaia en eenige Alyrta- 

 ceae, waaronder Eugenia (djamboe). 



Van de lianen is een van de meest typische Entada scandens 

 Bth., met zijn reusachtige, meer dan een meter lange peulen. 

 Verder noemen wij Vitis en Dioscorea. 



De ondergroei van heesters en kruiden is hier rijk. Tot de 

 eersten behooren vooral eenige Rubiaceae zooals Lasianthus, 

 Morinda en een fraai roodbloemige Ixora, verder een paar 

 Araliaceae, Pipturus, Chisocheton. Saurauja, Cyrtandra, Styrax, 

 en de kleine Ulmacea Parasponia. 



De kruiden zijn hier vertegenwoordigd door Elatostemma, eenige 

 Acanthaceae en Scrophulariaceoe, zeer veel Zingiberciceae, Cype- 

 raceae en terrestrische Araceae (zooals Homalomena en Schis- 

 matoglottis). 



Zooals bekend is, is in 't oerbosch de ondergioei op verschil- 

 lende plaatsen zeer verschillend en treden sommige kruiden min 

 of meer formatie-vormend op. Dit werd ook hier waargenomen, 

 bijv. bij Urticaceae, Selaginella, Begonia, Leptaspis {Gramineae) 

 en ook bij het mooie en kleine Rubiaceetje Geophila reniformis 

 D. Don. met zijn sneeuwwitte bloemen en kersroode vruchten. 

 Ook een blauwe Dianella komt veel voor, maar verspreid. Een 

 van de meest opvallende, eveneens verspreid voorkomende krui 

 den is de Campanulacea Pentaphragma, een forsche, grove plant 

 met groote, heldergele bloemen. 



Ook de saprophyten zijn vertegenwoordigd; behalve de reeds 

 genoemde Cotylanthera vinden we er een Gymnosiphon (Burman- 

 niaceae), een onooglijk, geheel wit en lichtrose plantje. 



Wanneer men het binnenland intrekt, dan blijft vooreerst, 

 behalve de vermelde plaatselijke verschillen, het flora-beeld 

 hetzelfde. 



Natuurlijk geven open rivieroevers een rijke flora te zien en 

 dat viel ons weer bijzonder op, toen wij na een marsch van 

 eenige dagen door een zeer onaangenaam en zwaar moeras de 

 Düorman-rivier bereikten, waar die in tal van takken over een 

 zeer breede rolsteenbedding uit 't gebergte treedt. Op de hoogste 

 der rolsteenbanken waren boschjes; de lagere waren begroeid 



